ั้นแล้ว เกรงว่าไม่ถึง 2 นาที คนชุดดำสองคนนี้ก็คงฆ่าจนมาถึงพวกเขาแล้ว
“ใช่แล้ว พ่อ รีบไปกันเถอะ ขวางไว้ไม่อยู่หรอก ถ้ารอตำรวจมาพวกเราต้องตายกันหมดแน่!” เย่เฮ่อกั๋วพูดด้วยความตกใจจนสั่นเทาไปทั้งร่าง
เย่เฮ่อกั๋วหันมามองลูกหลานกลุ่มนี้ที่หวาดกลัวจนมีเหงื่อท่วมหน้าร่างกายสั่นเทา อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างทอดถอนใจ “พวกแกไปกันเถอะ รีบหนีไปที่ประตูหลังซะ ฉันจะอยู่ที่นี่!”
“พ่อ…”
“ฉันแก่แล้ว คงอยู่ได้อีกไม่กี่ปี ตายไปก็ไม่เป็นไร ที่นี่คือบ้านตระกูลเย่ของฉัน เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลเย่ของฉัน หากแม้แต่ฉันก็ยังหนีไป ตระกูลเย่ของฉันไม่เพียงแต่จะล่มสลาย กระทั่งศักดิ์ศรีสักนิดก็คงไม่หลงเหลือ นั่นถึงจะเป็นตัวตลกของผู้อื่นอย่างแท้จริง!” เย่หย่วนซานส่ายหน้าพูด
ในตอนนี้ ถึงแม้ลูกหลานตระกูลเย่จะหวาดกลัวจนอยากจะหนีไปที่ประตูด้านหลังให้เร็วสักหน่อย แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หย่วนซานก็ไม่มีใครกล้าขยับ รวมกับที่จะอย่างไรมือสังหารทั้งสองคนนั้นก็ยังไม่ได้ฆ่าจนมาถึงที่นี่ พวกเขาต่างไม่อยากเป็นผู้ทรยศคนแรกของตระกูลเย่
“อา…”
ตอนนี้เองเสียงร้องอันน่าอนาจดังขึ้น หัวใจของหน่วยรักษาความปลอดภัยผู้หนึ่งถูกนักฆ่าคนหนึ่งใช้ดาบแทงทะลุ ครั้งนี้หนักฆ่าคนนั้นไม่ได้เตะศพให้กระเด็นออกมา แต่พาศพไปยังพวกเย่หย่วนซานทั้งอย่างนั้น ทำให้พวกเย่มู่ไป๋ตกใจจนรีบถอยหลังไป มีเพียงเย่หย่วนซานที่ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน บารมีและศักดิ์ศรี
