ย? อันตรายเกินไปแล้ว!” เย่มู่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
“ใช่แล้วครับพ่อผมเชื่อว่าหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยต้องจัดการได้แน่!” เย่เฮ่อกั๋วเองก็รีบร้อนพูดขึ้น
“คุณปู่ครับ ผม ผมโทรแจ้งตำรวจแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานตำรวจก็จะมา พวกเรารออยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่า!” เย่ฉีกล่าว
“ใช่ๆ…”
ในหมู่คนตระกูลเย่ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่กล้าออกไปกับเย่หย่วนซาน ต่างก็หาเหตุผลและข้ออ้างต่างๆ นานา ไม่กล้าออกไป กลัวว่าจะตาย ขี้ขลาดตาขาว แต่ละคนยามปกติใส่เสื้อผ้าดีๆ มีชีวิตที่ดี ตอนนี้เอาแต่หดหัวเป็นเต่าอยู่ในกระดอง ทำให้เย่หย่วนซานโกรธจนอยากจะคำรามออกมา
“พ่อ อย่าออกไป อย่าออกไป…” เย่มู่ไป๋เห็นเย่หย่วนซานผู้เป็นพ่อจะเดินออกไปจากห้องโถงก็รีบดึงเขาไว้แล้วพูดขึ้น
“ปล่อยมือ พวกแกคู่ควรจะเป็นลูกหลานของฉันเย่หย่วนซานเหรอ? ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ!”
เย่หย่วนซานผลักเย่มู่ไป๋ออกไป ดึงประตูห้องโถงให้เปิดออก ถือไม้เท้าเดินออกไป…
………………
