บริเวณชานเมืองของเมืองหลวง
ริมทะเลสาบ
ยังคงเป็นริมทะเลสาบที่คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงชอบมานั่งตกปลา เขาเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเป็นดั่งหมากกระดานหนึ่ง เห็นเย่เทียนเฉินเป็นดั่งตัวหมากตัวหนึ่ง แต่หมากตัวนี้เริ่มจะควบคุมไม่ค่อยได้แล้ว กระทั่งนักฆ่าชั้นยอดที่เป็นลูกน้องของตนอย่างหมอกโลหิตก็ตกตายในมือของเย่เทียนเฉิน นี่เป็นเรื่องที่คุณชายใหญ่คิดไม่ถึง
หากไม่ใช่เพราะว่ายอดฝีมือจำนวนมากที่มาจากสำนักโฮคุชินอิตโตริวมาเพราะต้องการฆ่าเย่เทียนเฉิน อีกทั้งคุณชายใหญ่ยังต้องการดูละครสนุกๆ บางทีเขาอาจลงมือด้วยตัวเองไปแล้ว จะอย่างไรระดับการเติบโตของเย่เทียนเฉินในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจและไม่กล้าลำพองใจขนาดนั้น
ตอนนี้เอง ชายสวมแว่นกรอบทองคนหนึ่งเดินมาด้านหลังคุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิง เขาก็คือกุนซือของคุณชายใหญ่นามว่าโม๋สู่ พูดด้วยความนอบน้อมว่า “คุณชายใหญ่ครับ เมื่อครู่เพิ่งจะได้รับข่าวมา คนของสำนักโฮคุชินอิตโตริวโจมตีตระกูลหลิงแล้ว นอกจากหลิงเยว่และลูกสาว คนอื่นในตระกูลก็ถูกฆ่าตายทั้งหมด ส่วนเย่เทียนเฉินเพิ่งจะกลับมาเมืองหลวง สอดมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้แล้ว!”
“เย่เทียนเฉินกลับมาแล้วเหรอ?” คุณชายใหญ่เอ่ยปากถาม
“ครับ!” โม๋สู่พยักหน้าตอบ
คุณชายใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำนิ่งเรียบว่า
“คนของสำนักโฮคุชินอิตโตริวจัดเตรียมที่พักเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
“จัดเตรียมเรียบร้อยแล
