หลิงอวี่สวิ๋นกอดเย่เทียนเฉิน ร้องไห้ออกมา เย่เทียนเฉินตอนนี้ไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้ขยับ ทำเพียงตบบ่าหลิงอวี่สวิ๋นเบาๆ มีเพียงวิธีการนี้เท่านั้นถึงจะทำให้หลิงอวี่สวิ๋นผ่อนคลายได้มากที่สุดและทำให้เธอสงบลงได้ การพูดหรือการกระทำใดล้วนเป็นเรื่องเกินความจำเป็น มีเพียงปล่อยให้เธอระบายอารมณ์ออกมาถึงจะทำให้สงบจากเรื่องที่น่าตกใจได้
ส่วนเฮยเมี่ยนก็ยืนมองครู่หนึ่งแล้วจึงออกไปจากห้องผู้ป่วย พาเย่เทียนเฉินมาถึงที่นี่ก็นับว่าภารกิจของเขาสำเร็จแล้ว ท่านผู้นำสูงสุดพูดอย่างชัดเจนแล้วว่าเรื่องของสำนักโฮคุชินอิตโตริวและตระกูลหลิงมอบหมายให้เย่เทียนเฉินเป็นคนจัดการ ในเมื่อไอ้หนูนี่ดูถูกขุนพลระดับทัพฟ้า เช่นนั้นตนเองก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่อง
ในตอนนี้ เมื่อพ่อของหลิงอวี่สวิ๋นเห็นลูกสาวของตนกอดเย่เทียนเฉินแน่น สีหน้าพลันเปลี่ยนไป รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ลูกสาวของตัวเองเป็นที่รักของพ่อไปชั่วชีวิต เมื่อเห็นลูกสาวของตนเองโถมเข้าใส่อ้อมกอดของผู้ชายอื่น กระทั่งทะเลาะกับตนเองเพื่อผู้ชายคนนั้นก็รู้สึกโกรธจนทำให้ตนที่เป็นพ่อแทบจะกระอักเลือด โดยเฉพาะยิ่งลูกสาวคือหลิงอวี่สวิ๋นที่รู้ความและฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่เด็ก ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีปากมีเสียงอะไร แต่ครั้งนี้เพื่อเย่เทียนเฉินถึงกับเกือบตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูก จะให้หลิงเยว่มีความประทับใจที่ดีต่อเย่เทียนเฉินได้อย่างไร?
“อะแฮ่ม!” หลิงเยว่กระแอ่มไอออกมาดังๆ ทำให้หลิงอวี่สวิ๋
