นปล่อยมือทั้งสองออกจากเย่เทียนเฉิน บนใบหน้ายังคงมีน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ ดูแล้วก่อนหน้านี้คงร้องไห้หนักมาก ตอนนี้ก็ร้องไห้อีกครั้ง ทำให้ใบหน้าดูซีดเซียวไปมาก
เย่เทียนเฉินไม่ได้สนใจหลิงเยว่ การกระทำก่อนหน้านี้ของหลิงเยว่แสดงให้เห็นถึงท่าทีของหลิงเยว่แล้ว นั่นก็คือหลิงเยว่ดูถูกตนเอง ในเมื่อเขารู้สึกไม่ดีกับตน ตนก็ไม่จำเป็นต้องคบค้าสมาคมกับเขา หากจะกล่าวว่าต้องประจบประแจงพ่อตาในอนาคต เย่เทียนเฉินกลับไม่มีความคิดเช่นนี้ เขาไม่มีความคิดเช่นนี้อยู่เลยจริงๆ เขายังไม่ได้คบหากับหลิงอวี่สวิ๋น เพียงแต่เมื่อผู้หญิงคนนี้เกิดเรื่องเขาก็รู้สึกทนมองไม่ได้ เขามีความรู้สึกเช่นนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นด้วยนิสัยของเย่เทียนเฉิน ต่อให้เป็นพ่อตาในอนาคต เขาก็ไม่ทำอะไรที่เป็นการลดศักดิ์ศรีของตัวเอง อย่างมากก็ให้ความเคารพเท่านั้น มีมารยาทแล้วก็ต้องมีศักดิ์ศรีด้วย
“เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว นี่ฉันมาดูเธอ เธออยู่ที่นี่จะปลอดภัย!” เย่เทียนเฉินยิ้มเล็กน้อย เอ่ยกับหลิงอวี่สวิ๋น
“เทียนเฉิน คนพวกนั้นมันมันฆ่าน้องชายของฉัน แล้วยังมีย่าขู่ที่ถูกพวกมันฆ่าเพราะปกป้องพวกเรา…” ในขณะที่หลิงอวี่สวิ๋นพูดก็ดวงตาแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง จนกระทั่งอดไม่ไหว ร้องไห้ออกมา
“วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก อยู่รักษาตัวที่นี่ให้ดี เรื่องต่อไปนี้มอบให้ฉันจัดการเอง!” เย่เทียนเฉินมองหลิงอวี่สวิ๋นอย่างจริงจังแล้วพูดขึ้น
หลิงอวี่สวิ๋นมองเย่เทียนเฉินครู่หนึ่ง สง
