ุณชายใหญ่เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
“จากความโหดเหี้ยมของคนประเทศชิบะ ผมคิดว่าพวกเขาคงไม่คิดจะฆ่าเย่เทียนเฉินแค่คนเดียว กระทั่งตระกูลเย่ทั้งหมดก็อาจจะถูกฆ่า…” โม๋สู่พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“เป็นไปได้มากเย่เทียนเฉินมีความสามารถอยู่บ้างแต่ฉันคิดว่าครั้งนี้เขาจะต้องตายแน่นอน!” คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงพูด
“ถ้างั้นต้องให้คนของพวกเราลงมือหรือเปล่าครับ?” โม๋สู่เอ่ยถาม
“หมอกโลหิตตายด้วยมือของเย่เทียนเฉินไปแล้ว แกคิดว่าคนอื่นจะเป็นคู่มือของเย่เทียนเฉินได้เหรอ? ให้พวกคนจากสำนักโฮคุชินอิตโตริวจัดการไปเถอะ พวกเราคอยดูเรื่องสนุกๆ ก็พอ!” คุณชายใหญ่พูดพลางส่ายหน้า
โม๋สู่ชะงักไป เขาย่อมไม่รู้ว่าหมอกโลหิตตายไปแล้ว ถึงแม้เขาจะเป็นกุนซือของคุณชายใหญ่ จัดการอำนาจจำนวนมากที่อยู่เบื้องใต้คุณชายใหญ่ แต่คนเช่นหมอกโลหิตนั้นยังไม่ถึงคราวให้เขาต้องมาจัดการ
เมื่อได้ยินข้อมูลที่ว่าหมอกโลหิตตายไปแล้ว โม๋สู่ก็รู้สึกตื่นตะลึงมากจริงๆ หมอกโลหิตเป็นมือสังหารที่ร้ายกาจที่สุดที่อยู่ในสังกัดของคุณชายใหญ่ ความสามารถที่น่าหวาดกลัวขนาดนั้น ยากจะจินตนาการได้เลยจริงๆ กระทั่งหมอกโลหิตก็ตายด้วยมือของเย่เทียนเฉิน มิน่าล่ะคุณชายใหญ่ถึงมีความคิดที่จะลงมือด้วยตัวเอง หากไม่ใช่เพราะยอดฝีมือจำนวนมากจากสำนักโฮคุชินอิตโตริวมา คุณชายใหญ่คงฆ่าเย่เทียนเฉินไปแล้ว
“คุณชายใหญ่โปรดวางใจ ครั้งนี้มัตสึโมโตะ ชิโมเค็นก็มาแล้ว ต่อให้เย่เทียน
