ลิงหลิงอวี่สวิ๋นจะต้องพบกับความอยุติธรรมอย่างไรบ้าง หลิงเยว่เป็นผู้คุมหางเสือของตระกูลหลิง ในฐานะที่เป็นผู้คุมหางเสือย่อมต้องมีอำนาจและความฉลาดเฉลียว เพียงแต่ก็ถูกผู้อื่นทำให้หลงทางได้ง่าย คิดไปว่าไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องเป็นไปตามที่เขาพูด นี่ทำให้จิตใจที่เคารพตนเองของคนคนหนึ่งพองตัวอย่างบ้าคลั่ง ท้ายที่สุดก็จะมีความรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นไปตามการชี้นิ้วสั่งของเขา คิดว่าตนพูดอะไรก็ต้องเป็นไปตามนั้น ไม่ฟังความเห็นของคนอื่นโดยสิ้นเชิง
“ผมไม่อยากพูดกับคุณจริงๆ แต่มีบางประโยคที่ผมจำเป็นต้องบอกคุณสักหน่อย ไม่ใช่ว่าผมโอหังหยิ่งยโสอะไร แต่ความปรารถนาที่จะตัดสินทุกสิ่งทุกอย่างของคุณมันรุนแรงเกินไป ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำตัวเป็นผู้ตัดสิน คุณคิดว่าทำได้หรือ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? แล้วก็…เลิกใช้อายุมารังแกคนอื่นให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ…”
พูดจบเย่เทียนเฉินก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง หลิงเยว่โกรธจนแทบกระอักเลือด หลิงอวี่สวิ๋นเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี และคิดไม่ถึงว่าครั้งแรกที่เย่เทียนเฉินได้พบพ่อของตนจะมีเรื่องจนกลายเป็นแบบนี้จึงทำได้เพียงเดินไปข้างเตียงผู้ป่วยของพ่อ
“ลูกเห็นหรือเปล่า? อวี่สวิ๋น ไม่ใช่ว่าพ่อมีอคติกับเย่เทียนเฉิน แต่เขาไม่มีมารยาทต่อผู้อาวุโสแม้แต่น้อย ยโสโอหังไม่เห็นหัวใคร ลูกรักคนแบบนี้จะมีความสุขเหรอ?” หลิงเยว่อดไม่ไหว พูดออกมาเสียงดัง
“พ่อคะ พ่ออย่าโกรธไปเลย พักผ่อนให
