าจต้องถึงขั้นไปจัดการที่ประเทศ M ด้วย มอบหมายให้ไอ้หนูนั่นแค่คนเดียว หากเกิดอะไรขึ้นมาคงเก็บกวาดยาก!” หมานเทียนพูดด้วยความเคารพ
“ใช้คนไม่สงสัย สงสัยไม่ใช้คน ในเมื่อฉันรับปากเจ้าหนูนั่นไว้แล้วก็ให้เขาไปจัดการเถอะ!” ท่านผู้นำใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น
“ทราบแล้วครับท่านผู้นำ ถ้างั้นผมขอตัวไปทำภาระกิจก่อน!” หมานเทียนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปาก
ท่านผู้นำพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก หมานเทียนเดินไปที่ประตูของห้องทำงาน ในขณะที่เขาเปิดประตูก็หมุนตัวกลับมามองไปยังท่านผู้นำด้วยความเคารพ คิดครู่หนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านผู้นำครับ เย่เทียนเฉินดูหมิ่นกองกำลังขุนพลระดับทัพฟ้าของพวกเรา ในเวลาที่จำเป็น ผมจะลงมือสั่งสอนเขาเอง!”
“ตามใจเถอะ!” ท่านผู้นำพูดอย่างเรียบเฉย
“ขอบคุณครับท่านผู้นำ!” หมานเทียนพูดอย่างหนักแน่น
เมื่อเห็นหมานเทียนเดินออกไปจากห้องทำงานและปิดประตูเรียบร้อยแล้ว มุมปากของท่านผู้นำก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ถึงแม้ครั้งนี้จะทำให้หมานเทียนรู้สึกไม่ดีกับเย่เทียนเฉินและไม่รับเย่เทียนเฉินเข้ากองกำลังขุนพลระดับทัพฟ้า แต่ท่านผู้นำก็รู้ว่าด้วยนิสัยเลือดร้อนของหมานเทียนจะต้องไม่ยอมจบง่ายๆ แน่นอน นับว่าเย่เทียนเฉินไปเหยียบกับระเบิดเข้าแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเท้าของเขาจะแข็งกว่าหรือกับระเบิดจะแข็งกว่า จะมากจะน้อยก็ยังคงมีเรื่องน่าดูอยู่บ้าง ต้องดูว่าหมานเทียนและเย่เทียนเฉินจะแสดงออ
