นที่แน่นหนาเป็นอย่างมาก คนธรรมดาเข้าไปไม่ได้จริงๆ ในตอนที่เฮยเมี่ยนผลักประตูห้องผู้ป่วยห้องหนึ่งออก เขาก็เห็นหลิงอวี่สวิ๋น หลิงอวี่สวิ๋นเฝ้าอยู่ข้างเตียง เสื้อผ้าสกปรกและขาดวิ่นเล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้นดวงตาทั้งสองยังแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดูแล้วผู้หญิงคนนี้ได้รับบาดเจ็บทางจิตใจมากจริงๆ
บนเตียงที่หลิงอวี่สวิ๋นนั่งเฝ้าอยู่ มีชายวัยกลางคนที่แขนขวาไม่เหลือเขาเดิมอยู่คนหนึ่ง บริเวณข้อมือที่ขาดถูกพันด้วยผ้าพันแผล ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องให้น้ำเกลือและตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจอยู่ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม เมื่อดูสีหน้าแล้วคงจะไม่เป็นอะไรมาก นอกจากแขนขวาพิการก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรอีก
“เทียนเฉิน…เทียนเฉิน…”
ในตอนที่หลิงอวี่สวิ๋นเห็นเย่เทียนเฉินเธอก็ควบคุมอารมณ์ของตนไม่อยู่อีกต่อไป ลุกขึ้นยืนจากข้างเตียงผู้ป่วย กอดเย่เทียนเฉินเอาไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
หลายวันมานี้เธอถูกกักบริเวณอยู่ในตระกูล ทำให้หลิงอวี่สวิ๋นยิ่งรู้สึกคิดถึงเย่เทียนเฉินมากขึ้น ในยามค่ำคืนที่บ้านถูกลอบโจมตี บาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน ได้เห็นน้องชายของตนตายอย่างอนาถต่อหน้าตน หลิงอวี่สวิ๋นร้องไห้ด้วยหัวใจที่แหลกสลายแต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งที่ตามมาคือการตามล่าสังหารของยอดฝีมือจากสำนักโฮคุชินอิตโตริว โชคดีที่เฮยเมี่ยนพาคนมาได้ทันเวลา มิฉะนั้นพวกเธอสองพ่อลูกคงตายไปแล้ว ความเจ็บปวดในใจไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เล
