ยวอะไรนั่น สำหรับพวกเขาทั้งสองก็นับว่าเปล่าประโยชน์โดยสิ้นเชิง
“ด้านหน้ามีทางแยกอยู่ทางหนึ่ง ใครถึงก่อนชนะ!”
เฮยเมี่ยนมองเย่เทียนเฉินแล้วพูดยั่วยุออกมา เนื่องจากเมื่อครู่นี้ตนเองสู้แพ้เย่เทียนเฉิน ในใจจึงรู้สึกไม่พอใจ
“ไม่มีปัญหา!” เย่เทียนเฉินพยักหน้าพูด
บรื้นๆ!
มอเตอร์ไซค์สองคันพุงทะยานไปเบื้องหน้าด้วยความเร็วสูงสุด เฮยเมี่ยนถึงคนแรก มุมปากเผยรอยยิ้มลำพองใจออกมา ในที่สุดก็หาจุดสมดุลได้แล้ว แต่ในตอนที่เขาหันกลับมาพบว่าเย่เทียนเฉินไม่ได้ตามเขามา แต่ขับมอเตอร์ไซค์ไปที่ทางแยกอีกทางหนึ่ง ทำให้เฮยเมี่ยนอดไม่ได้ที่จะชะงักไป ตะโกนเสียงดังว่า
“นี่ ทางนี้ แกไปผิดทางแล้ว!”
“ผมรู้ คุณรอผมอยู่ที่นี่ก่อน อีกครึ่งชั่วโมงผมจะกลับมา!” เย่เทียนเฉินพูดจบก็บิดมอเตอร์ไซค์หายไป
เฮยเมี่ยนรู้สึกหดหู่มาก รอยยิ้มลำพองใจกลายเป็นท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่ทันไรก็รู้ตัว คิดว่าตั้งแต่ตอนแรกที่ไอ้หมอนี่รับปากยอมแข่งขันก็เพราะมีแผนการอยู่แล้ว ต้องการแวะไปทำเรื่องอื่นบริเวณทางแยกนี้ มิน่าล่ะเมื่อครู่นี้เฮยเมี่ยนก็ยังสงสัย หากพูดถึงลักษณะของมอเตอร์ไซค์สองคัน เพียงแค่มองก็ดูออกว่ามอเตอร์ไซค์ของเย่เทียนเฉินดีกว่าของเขา แล้วทำไมถึงตามรถเขาไม่ทัน? หรือน้ำมันหมด? ตอนนี้เมื่อดูแล้วไม่ใช่น้ำมันหมด แต่เพราะมีแผนการมาก่อนแล้ว
บริเวณปากทางแยก เฮยเมี่ยนรอเย่เทียนเฉินไปเกือบ 1 ชั่วโมง สูบบุหรี่หมดไปแล้วหนึ่งซองเย่เทียนเฉินถึง
