จะขับมอเตอร์ไซค์กลับมา ทำให้เฮยเมี่ยนโกรธจนถามกลับไปอย่างดุดันว่า
“ไอ้หนูตกลงแกไปทำบ้าอะไรมา ไม่ได้บอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะกลับมารึไง?”
“ใช่แล้ว ไปครึ่งชั่วโมง กลับครึ่งชั่วโมง!” เย่เทียนเฉินมองไปยังเฮยเมี่ยนแล้วพูดอย่างจริงจัง
“แก…แกไปทำอะไรมากันแน่?” เฮยเมี่ยนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“ทำเรื่องที่จำเป็นต้องทำน่ะ ไปเถอะ ผมว่านะ คุณมาหาผมนานขนาดนี้แล้วยังไม่ได้กลับไป คุณลุงผู้นำคงไม่ลงโทษคุณใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินแสร้งทำเป็นถามด้วยท่าทีจริงจัง
เฮยเมี่ยนมองไปยังเย่เทียนเฉินด้วยท่าทีอับจนคำ พูดไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกขึ้น ขี่มอเตอร์ไซค์ของตนแล้วสตาร์ทรถบึ่งออกไป ตอนนี้ในใจของเขาเริ่มคิดแล้วว่าอย่าได้ไปยุ่งกับเย่เทียนเฉินคนนี้ให้มากนัก มิฉะนั้นจะช้าจะเร็วก็ต้องมีสักวันหนึ่งที่จะถูกไอ้หมอนี่ทำให้โกรธจนตาย
ประมาณ 1 ชั่วโมงต่อมาเย่เทียนเฉินและเฮยเมี่ยนก็ขี่รถด้วยความเร็วสูงสุด ไม่มีเสียเวลาอีกแม้แต่น้อย จนมาถึงที่ตั้งของตึกใหญ่แห่งหนึ่ง เย่เทียนเฉินไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก นี่คือตึกสำนักงานของท่านผู้นำ ความจริงคนภายนอกต่างก็คิดว่าสถานที่ที่ผู้นำทำงานคงไม่แน่ชัด ต้องรู้ว่าผู้นำระดับสูงสุดของประเทศประเทศหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไม่อาจปล่อยให้ผู้อื่นควบคุมและรับรู้ได้ มิฉะนั้นคงซวยแน่แล้ว
แน่นอนว่าเย่เทียนเฉินเข้าใจดีว่าการอารักขาภายในตึกแห่งนี้ต่างก็เป็นคนของกองกำลังลับแห่งประเทศจีน เกรงว่าต่อให
