ได้เพียงสกัดจุดชีพจรของตนอย่างรวดเร็ว ไม่ให้ถูกกัดกร่อนไปได้ หากคิดจะกำจัดมันออกไปให้หมดสิ้น จะต้องโคจรพลังที่แข็งแกร่งไปช้าๆ เพื่อกำจัดออกไปทีละเล็กทีละน้อย
“ความจริงในใจของฉันนับว่านายเป็นสามีของฉันแล้ว นายตายไป ฉันอยู่ต่อไปก็คงไม่มีความหมายอะไร!” ตงฟางเมิ่งมองไปยังงูตัวใหญ่สีดำที่อยู่ไกลออกไป กำลังกลิ่นกินช้าๆ ปากค่อยๆ งับรวมเข้าด้วยกัน เย่เทียนเฉินจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว มุมปากอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา พูดพึมพำกับตัวเอง
“อ้าก!”
ตู้ม!
เสียงตะโกนดังขึ้น สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งฟ้าดิน ในขณะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งดังสนั่น ทำให้เสี้ยวหย่วน เถียนปอกวง และตงฟางเมิ่งตกใจจนนิ่งไป อดไม่ได้ที่จะมองไปยังงูตัวใหญ่สีดำที่ก่อกำเนิดมาจากไอมาร
ตู้ม!
เพียงพริบตาเดียว ฝ่ามืออันมโหฬารก็ไปถึงเบื้องหน้าตงฟางเมิ่ง คว้าจับปราณกระบี่มารสีดำนั้นเอาไว้ในพริบตา บดขยี้เบาๆ ปราณกระบี่มารสีดำก็สลายเป็นผุยผง ทำให้เสี้ยวหย่วนตกใจจนสูดหายใจเย็นยะเยือก ต้องรู้ว่าปราณสีดำนี้ หากถูกเข้าไปจะต้องตายแน่นอน ต่อให้เป็นยอดฝีมือในระดับนักรบจอมราชันขั้นปลายก็ยังไม่กล้าเข้าไปแตะต้องง่ายๆ ตอนนี้ถึงกับถูกบดขยี้จนแหลกเหลว นี่มันพลังการต่อสู้ระดับไหนกัน
ในตอนนี้เอง พบว่าตงฟางเมิ่ง เถียนปอกวง และเสี้ยวหย่วนต่างหยุดการโจมตี มองไปยังกลางอากาศไกลออกไปด้วยอาการปากอ้าตาค้าง เนื่องจากบริเวณนั้นมีเงาร่างร่างหนึ่งยืนผงาดค้ำ
