ยไปพลาง ใบหน้าเปลี่ยนไปโหดเหี้ยมน่าหวาดกลัวหาใดเปรียบ คิดในใจว่าเขาเสี้ยวหย่วนมีพลังบ่มเพาะอยู่ในระดับนักรบจอมราชันขั้นกลาง สูงกว่าทั้งสามคนที่อยู่ที่นี่ หากต้องการฆ่าคนทั้งสามก็ง่ายดายเหมือนฆ่าไก่ฆ่าหมา ไหนเลยจะรู้ว่าฝีมือของทั้งสามจะห่างจากจินตนาการของเขาไปมาก เถียนปอกวงสามารถสู้กับเขาได้ก็ช่างเถอะ จะอย่างไรพลังบ่มเพาะของเถียนปอกวงก็ด้อยกว่าเขาไม่เท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้น เพลงดาบว่องไวและเคล็ดวิชาเทพท่องก็ร้ายกาจมาก แต่ตอนนี้เย่เทียนเฉินที่เพิ่งจะอายุไม่ถึง 20 ปี พลังบ่มเพาะยังต่ำกว่าเขาอยู่สองขอบเขต ถึงกับต่อสู้กับตนได้โดยไม่ตกเป็นรองแม้แต่น้อย เสี้ยวหย่วนรู้สึกโมโหจนแทบจะกระอักเลือดจริงๆ
“ไอ้ลูกเต่า ไปตายซะ!” เสี้ยวหย่วนตะโกน ทันใดนั้นเอง มือทั้งสองกำไปยังปราณกระบี่อำมหิตสีดำที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ฟาดฟันกระบี่ไปทางเย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินที่เพิ่งจะโจมตีออกไป 200 กว่าหมัดสัมผัสได้ว่าพลังในร่างกายของตัวเองไม่ได้ว่างเปล่าพลันรู้สึกยินดีอยู่ในใจ ไม่ผิดจากที่เขาคาด การฝึกฝนคัมภีร์ดรุณีหยก แม้จะไม่ได้เพิ่มพลังความสามารถดั้งเดิมของเขา แต่กลับทำให้พลังของเขามั่นคงขึ้นมาก นี่ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าการทะลวงขอบเขตความสามารถเสียอีก ถามหน่อยเถอะ พลังการต่อสู้ของคนคนหนึ่ง ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็จะต้องมีเวลาที่ว่างเปล่าและเหือดแห้ง แต่ตอนนี้เย่เทียนเฉินใช้หมัดอัสนีสวรรค์ไป 200 กว่าหมัดในพริบตาเดียว
