เป็นอย่างมาก รอดูเย่เทียนเฉินถูกปปราณอำมหิตฉีกขาดจนกลายเป็นฝนเลือด
ปราณกระบี่อำมหิตที่เสี้ยวหย่วนฟาดฟันออกไปกลายเป็นงูตัวเขื่องสีดำ อ้าปากกว้างมุ่งกลืนกินไปทางเย่เทียนเฉินด้วยความเร็วสูง ทั้งรุนแรงและเผด็จการอย่างยิ่ง ทุกที่ที่มันผ่านไปล้วนไร้ซึ่งสรรพสิ่ง ไอมารเช่นนั้นทำให้จิตวิญญาณของผู้คนรับรู้ได้อย่างชัดเจนจนกระทั่งมีความรู้สึกว่าแม้แต่วิญญาณของมนุษย์ก็จะถูกกลืนกินไปด้วย น่ากลัวยิ่งกว่าความตายมากนัก
“ไอ้น้องชาย!”
“เย่เทียนเฉิน!”
เถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งตื่นตะลึงจนหน้าถอดสี เตรียมตัวจะลงมือช่วยเหลือเย่เทียนเฉิน พวกเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือย่อมมองออกว่าคราวนี้เสี้ยวหย่วนลงมือเต็มที่ งูตัวใหญ่สีดำนั้นเกิดจากลมปราณอำมหิต กำเนิดจากลมปราณสร้างเป็นรูปลักษณ์ออกมา นี่มันน่าหวาดกลัวระดับไหนกัน เกรงว่าถ้าถูกกลืนเข้าไป กระทั่งกระดูกก็คงไม่เหลือ ไหนเลยจะยังมีชีวิตอยู่อีก ไม่แน่ว่ากระทั่งวิญญาณก็อาจจะถูกกักขัง ไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้ชั่วกาล
“ไม่ต้องเข้ามา ฉันมีวิธี!”
ในขณะที่พูด เย่เทียนเฉินที่อยู่กลางอากาศก็ซัดฝ่ามือโจมตีไปยังเถียนปอกวงและตงฟางเมิ่ง พลันปรากฏกำแพงหนาเบื้องหน้าพวกเขาสองคน สูงถึงหลาย 10 จั้ง หนากว่า 10 เมตร ขวางเถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งเอาไว้ นี่คือกำแพงพสุธาซึ่งเป็นเคล็ดวิชาพลังพิเศษสายดินของเย่เทียนเฉิน เขาไม่อยากให้เถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งมีอันตราย ในขณะเดียวกันก็ต้องการทำแผนเสี่ยงอ
