เสี้ยวหย่วนหัวเราะ เปลี่ยนสีหน้าไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีท่าทีซื่อสัตย์จริงใจอีกต่อไป ในใจของเขาเกิดความคิดที่จะฆ่าฟันแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องฆ่าเถียนปอกวงให้ได้ คนๆ นี้รู้เรื่องราวไม่น้อย หากเปิดเผยออกไป จะมากจะน้อยก็ต้องมีผลกระทบกับเขา แม้ตอนนี้เฉินฮุยจะตายไปแล้ว เรียกได้ว่าเขาเสี้ยวหย่วนเป็นลูกศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดในพรรคท่องกระบี่ เป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะได้รับการสืบทอดต่อไป แต่ท่านอาจารย์เฉินอวี๋เต้าไม่ใช่คนเลอะเลือนอะไร เพื่อที่จะให้เรื่องราวไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น เสี้ยวหย่วนจึงคิดฆ่าคน ไม่เพียงแต่จะฆ่าเถียนปอกวง แต่จะฆ่าเย่เทียนเฉินและตงฟางเมิ่งด้วย
“สายทั้งสอง คนคนนี้คือเถียนปอกวงผู้ชั่วช้า คุณกับผมร่วมมือกันเถอะ ฆ่าคนคนนี้ซะ จะต้องมีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพแน่นอน พรรคท่องกระบี่ของผมก็จะได้แก้แค้นด้วย!” เสี้ยวหย่วนมองไปยังเย่เทียนเฉินและตงฟางเมิ่งแล้วกล่าวขึ้น
ตอนนี้เอง เย่เทียนเฉินเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง หาวออกมาแล้วพูดขึ้นว่า “พวกเราไม่เป็นเพื่อนกับคนแบบแกหรอก ยิ่งไปกว่านั้นแกต้องการให้ฉันร่วมมือกับแกเพื่อฆ่าพี่ใหญ่ของฉันหรือไง? แกคิดว่าทุกคนจะไม่มีมนุษยธรรมเหมือนแกไปหมดเหรอไง?”
“คุณ…พี่ใหญ่? คุณสาบานเป็นพี่น้องกับเถียนปอกวงเหรอ?” เสี้ยวหย่วนอดไม่ได้ที่จะชะงักไป มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“ถูกแล้ว มีข้อเสนออะไรหรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่พอใจ
“ฮ่าๆๆๆ ตลก ตลกจ
