รมและการต้องถูกตามไล่ฆ่ามานานหลายปี ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ
เย่เทียนเฉิน ตงฟางเมิ่ง และเถียนปอกวงเดินออกไปจากพรรคสุสานโบราณด้วยกัน ในตอนที่พวกเขาออกมาได้ พบว่าเบื้องหน้าถึงก็เป็นพื้นหญ้าราบเรียบแห่งหนึ่ง บริเวณไม่ไกลจากพื้นหญ้ามีภูเขาเล็กๆ อยู่หลายลูก บริเวณนั้นมีป่าแห่งหนึ่ง ภาพแบบนี้ทำให้เย่เทียนเฉินและเถียนปอกวงคิดไม่ถึงจริงๆ จะอย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่คนของพรรคสุสานโบราณ ไม่รู้ถึงส่วนที่น่าอัศจรรย์ของทางออกของพรรคสุสานโบราณ
“นี่พวกเราอยู่ที่ไหน?” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“ทิวทัศน์ไม่เลวเลย อาทิตย์อัสดงงามตา เพลาย่ำสู่ค่ำคืน…” เถียนปอกวงมองไปยังสนามหญ้าเล็กๆ จากนั้นจึงมองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังร่วงหล่นบริเวณไกลออกไป อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาอย่างทอดถอนใจ
สองประโยคสุดท้ายเถียนปอกวงถึงกับไล่ก่อนออกมาเย่เทียนเฉินแล้วตงฟางเมิ่งแทบทรุดลงกับพื้นคิดไม่ถึงว่าโจรชั่วช้าที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างเถียนปอกวงจ้ะมีด้านไหนด้วยอย่างไรก่อนได้อีก เป็นกลอนที่ดีจริงๆ!
“ที่นี่คือทางออกของพรรคสุสานโบราณของพวกเรา พรรคสุสานโบราณอยู่กลางหุบเขา ตัวเขาทั้งลูกถูกขุดจนด้านในกลวง ซึ่งด้านในทั้งหมดก็คือสุสานโบราณ ตอนที่พวกนายเข้าไปก็เข้ากันตรงประตูใหญ่ ตอนนี้พวกเราออกจากประตูหลัง แบบนี้ก็จะไม่เจอหลี่ชิวสุ่ยแล้ว!” ตงฟางเมิ่งอธิบาย
“เพื่อฆ่าพวกเรา ผู้หญิงคนนี้ยอมเข้าสู่ทางมารโดยไม่เสียดาย ยอมสูญเสียสติรับรู้ของตั
