่จะฝึกฝนวิชาฝ่ามือสลายกระดูก เธอใช้ศิษย์พี่ศิษย์น้องของสำนักเดียวกันมาทดลองโดยไม่เสียดาย โหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ
สุดท้ายหลี่ชิวสุ่ยก็ถูกไล่ออกจากพรรคสุสานโบราณ ท่านอาจารย์ตรอมใจจนป่วยและให้ลูกศิษย์คนอื่นๆ ของพรรคสุสานโบราณแยกย้ายกันไปให้หมด เหลือแค่ตงฟางเมิ่งคนเดียว จนกระทั่งตอนที่ท่านอาจารย์จากไปตงฟางเมิ่งถึงได้รู้ว่าท่านอาจารย์มีห่วงอยู่ในใจ ท่านอาจารย์คิดจะมอบตำแหน่งเจ้าสำนักและถ่ายทอดวิชาคัมภีร์ดรุณีหยกให้หลี่ชิวสุ่ยมาโดยตลอด ซึ่งความจริงหลี่ชิวสุ่ยก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในพรรคสุสานโบราณ จนใจที่หลี่ชิวสุ่ยเดินเข้าสู่ทางมาร เสียเวลาและความพยายามของท่านอาจารย์มาหลายปี จะไม่ให้ท่านอาจารย์ปวดใจได้อย่างไร
“ฉันรู้ ฉันแค่รู้สึกเจ็บใจแทนท่านอาจารย์!” ตงฟางเมิ่งพยักหน้าแล้วพูดขึ้น
จากนั้นตงฟางเมิ่ง เย่เทียนเฉิน และเถียนปอกวง ก็เดินมุ่งหน้าไปยังป่าที่อยู่ไม่ไกล ที่นั่นสามารถเดินออกจากเทือกเขาฉินหลิงได้ ถึงตอนนั้นเย่เทียนเฉินก็จะโทรหาชางหลางให้เขาส่งเฮลิคอปเตอร์มารับ คงไม่เดินเท้าจนถึงเมืองหลวงแน่ ถ้าทำแบบนั้นก็เหนื่อยตายเลย
“อาทิตย์อัสดงงามตา…เพลาย่ำสู่ค่ำคืน…”
เถียนปอกวงเริ่มร่ายกลอนอีกครั้งแต่ยังคงเป็นกรประโยคเดิม เย่เทียนเฉินและตงฟางเมิ่งที่ได้ยินรู้สึกเหมือนหูจะกลายเป็นรังไหมยังไงยังงั้น ตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงป่าที่ล้อมรอบภูเขาไว้แล้ว เถียนปอกวงถึงกับเริ่มร่ายกลอน รับไม่ได้จริงๆ
“
