ไปสุดหล้าฟ้าเขียวก็จะเอาหัวของเถียนปอกวงกลับมาให้ได้ ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ต้องออกห่างจากเถียนปอกวง ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีความสัมพันธ์หรือไม่มีความสัมพันธ์กันก็ไม่กล้าเข้าใกล้เถียนปอกวงเพราะกลัวว่าจะเป็นการล่วงเกินพรรคท่องกระบี่ แต่เย่เทียนเฉินคนนี้ดีเสียเหลือเกิน ถึงกับกล้าสาบานเป็นพี่น้องกับเถียนปอกวง มีชีวิตอยู่จนเบื่อแล้วหรือไง? ที่สำคัญที่สุดก็คือ บนโลกใบนี้ คนที่กล้ากราบกรานเป็นพี่น้องกับโจรชั่วคนหนึ่ง เกรงว่าคงมีแค่เย่เทียนเฉินที่กล้าทำ
“เป็นพี่น้องกับฉันเถียนปอกวงแล้วมันยังไง? มีอะไรไม่ถูกหรือไง? ฉันออกจะหล่อเท่ รูปงามล้ำเลิศเหมือนหยก รวมกับมีเพลงดาบว่องไวที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลกวรยุทธโบราณและเคล็ดวิชาเทพท่องโดดเดี่ยวใต้หล้า มีพี่น้องอย่างฉันนับเป็นวาสนาครั้งใหญ่แล้ว!” เถียนปอกวงรีบพูดออกมาอย่างไม่พอใจ
เมื่อเถียนปอกวงพูดคำนี้ออกมา เย่เทียนเฉินรู้สึกทนไม่ได้จนเกือบสำลักลม หากไม่ใช่ว่าไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน เขาคิดว่าตัวเองคงคายของในกระเพาะออกมาทั้งหมดแน่นอน เขาเคยเห็นคนที่หน้าด้านไร้ยางอายมาก่อน แต่ไม่มีใครหน้าด้านไร้ยางอายถึงขีดสุดเหมือนกับเถียนปอกวง ที่สำคัญก็คือ เย่เทียนเฉินเองก็เป็นคนหน้าด้านไร้ยางอายมากเหมือนกัน และยังดูพึ่งพาไม่ได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเถียนปอกวงที่เป็นโจรชั่วคนหนึ่ง เป็นชายวัยกลางคนอายุเกือบ 40 ปีจะพูดคำพูดไร้อย่างอายแบบนี้ออกมาได้ จินตนาการได้เลยว่า ภายภาคหน
