ริงๆ ว่าแกยังมีความสามารถอะไรอีก!” เถียนปอกวงขวางรับการโจมตีของเย่เทียนเฉินพลางเอ่ยปากพูด
“ฉันใช้มือเปล่าก็เอาชนะแกได้แล้ว!”
เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่พอใจ แต่การเคลื่อนไหวในมือไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย เขารู้ว่าความสามารถในการบ่มเพาะของตนสู้เถียนปอกวงไม่ได้ และเป็นเพราะต่อสู้ในระยะใกล้รวมกับที่เถียนปอกวงเกิดความสนใจทำให้เขายับยั้งการเคลื่อนไหวของคนคนนี้ได้ หากลงมือจริงๆ ตนคงไม่สามารถโจมตีโจรชั่วคนนี้ได้ไปกว่าครึ่ง
“ไอ้หนูแกจะขี้เกียจเกินไปแล้ว!” เถียนปอกวงพูดหยอกล้อเย่เทียนเฉิน
ตลอดเวลาตั้งแต่ที่ตงฟางเมิ่งถูกคลายจุดชีพจรและหนีไปได้ รวมถึงตอนที่เย่เทียนเฉินสู้กับเถียนปอกวงนานขนาดนี้ หลี่ชิวสุ่ยที่อยู่ด้านข้างกลับไม่เอ่ยปาก ทำเพียงหลับตาแน่น ไม่สนใจใบหน้าที่ถูกตบจนเป็นหมู ผู้หญิงคนนี้กำลังคิดหาวิธีทะลวงจุดชีพจรช่วยเหลือตนเองในตอนที่ไม่ได้พูดอะไร เธอคือปีศาจที่ฆ่าคนได้โดยที่ตาไม่กระพริบ เถียนปอกวงจะล้อเล่นกับเธอ ส่วนเย่เทียนเฉินก็ตบเธอจนหน้าบวมเป็นหมู เมื่อคลายจุดชีพจรได้ ฝ่ามือสลายกระดูกจะไม่ยอมปล่อยทั้งสองไปแน่
……………………..
