ถียนปอกวงใช้เท้าถีบออกมาและถูกหมัดต่อยไปหลายครั้ง สภาพย่ำแย่เป็นอย่างมากจริงๆ ตั้งแต่ได้มาเกิดใหม่บนโลกใบนี้ เขายังไม่เคยน่าอนาจขนาดนี้มาก่อน ตงฟางเมิ่งที่ได้เห็นรู้สึกทนไม่ไหว เธอรู้ว่าเย่เทียนเฉินเป็นคนปากแข็ง ตอนนี้เพื่อที่จะช่วยเธอยังคงพยายามไม่หยุด ไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย พยายามจัดการกับเถียนปอกวงอีกครั้ง
“แม่งเอ้ย ไอ้หนูอยากตายรึไง? คิดจะลากฉันไปตายด้วยกันรึไง?” ดาบตัดฟืนในมือของเถียนปอกวงฟันขวางไปที่คอของเย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินมองเถียนปอกวง พูดด้วยสายตาไม่พอใจ “ถูกแกเอาเปรียบอีกแล้ว แต่แกจะโง่เกินไปแล้ว เพลงกระบี่ของฉันลึกล้ำขนาดนี้ ทำไมแกถึงดูไม่ออก ฉันไม่ได้คิดจะลากแกไปตายด้วยกัน แต่ต้องการฆ่าแก!”
“ฆ่าฉัน? อะฮ่า ไอ้หนู แกคิดว่าลูกพี่เถียนอย่างฉันจะหลอกง่ายรึไง เพลงกระบี่หลายกระบวนท่าของแกเมื่อกี้ ไม่ต้องบอกว่าจะฆ่าฉันเลย ขนาดแตะต้องฉันก็ยังทำไม่ได้ แกจะขี้เกียจเกินไปแล้ว รับปากมาเป็นลูกน้องฉันซะ แล้วฉันจะสอนเพลงดาบว่องไวให้แก รับประกันเลยว่าเป็นเพลงดาบที่รวดเร็วที่สุดบนโลกนี้ ไม่มีใครสู้ได้!” เถียนปอกวงพูดด้วยความมั่นใจ
“หึ แกมาเป็นลูกเลี้ยงของฉันก็ไม่เลว…”
เย่เทียนเฉินพลิกตัวขึ้นจากพื้น มือขวาถือกระบี่เซวียนหยวนพุ่งเข้าไปยังเถียนปอกวงด้วยความรวดเร็ว รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีเขาก็ไม่เป็นเพลงดาบอะไรอยู่แล้ว ทำได้เพียงอาศัยสิ่งที่เคยได้เห็นได้ยินก่อนหน้านี้เท่านั้น ดูว่าจะใช
