งมาก ตอนนั้นข้าเป็นเพียงช่างตีเหล็กอันดับต้นๆ ท่านั้น และมีคู่ต่อสู้ที่แย่งชิงกันอยู่ ดังนั้นข้าจึงอยากกลายเป็นปรมาจารย์ช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งในใต้หล้า และเพราะเหตุนี้จึงตีเหล็กจนลืมวันลืมคืน ทำให้ภรรยาของข้าพาลูกสาวไปจากข้า!” ปรมาจารย์กระบี่ทอดถอนใจ ดูท่าทางเสียใจมาก คนก็มีท่าทีเศร้าโศก
เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามว่า “พวกเธอไปไหน?”
“ดาวจักรพรรดิ!” ปรมาจารย์กระบี่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วพูดขึ้น
“ดาวจักรพรรดิ ดูแล้วเป็นตัวตนที่ลึกลับจริงๆ ไม่รู้ว่าที่นั่นเป็นโลกแบบไหน อยากไปเห็นจริงๆ!” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
ปรมาจารย์กระบี่นั่งลงข้างโต๊ะไม้อีกครั้ง หยิบกาเหล้าขึ้นมาดื่ม ดื่มลงไปอึกใหญ่ เห็นได้ว่าในใจของเขายังคงเจ็บปวดและเสียใจ เมื่อปีนั้นเขาเพียงคิดอยากจะเป็นช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งในใต้หล้าจนละเลยภรรยาและลูกสาวของตน ไม่ได้ดูแลพวกเธอให้ดี ทำให้ภรรยาและลูกสาวเดินทางไปดาวจักรพรรดิ
“หลังจากพวกนางสองแม่ลูกไปจากข้า เดินทางไปยังดาวจักรพรรดิ ข้าก็ยังตีเหล็กจนลืมวันลืมคืน ต้องการเป็นช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งในใต้หล้าจนไม่ได้สังเกตุเห็นเลย ความจริงเป็นหนึ่งในใต้หล้าแล้วอย่างไรเล่า? สุดท้ายก็ยังตาย ไม่อาจมีชีวิตยืนยาว มิสู้หนึ่งครอบครัวสามคนอยู่ด้วยกันชั่วชีวิตอย่างมีความสุขเสียยังจะดีกว่า…จากนั้นในที่สุดข้าก็กลายเป็นช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งในใต้หล้า ตอนนั้นข้าเ
