องก็ชราแล้ว หันหัวกลับไปจึงพบว่าอยู่เพียงลำพัง นับวันก็ยิ่งคิดถึงภรรยาและลูกสาวของตน ข้าจึงพบว่าครอบครัวสำคัญเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับคนที่ไม่สามารถมีชีวิตเป็นอมตะได้ เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันกับครอบครัวอาจจะมีเพียงไม่กี่สิบปี ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจเดินทางไปดาวจักรพรรดิเพื่อไปตามหาพวกนางสองแม่ลูก แต่ตอนนั้นข้าได้รับเหล็กก้อนนั้นมา ซึ่งก็คือกระบี่เซวียนหยวน จึงตีเหล็กก้อนนั้นจนลืมวันลืมคืนคล้ายกับปีศาจ เรื่องหลังจากนั้นเจ้าก็รู้หมดแล้ว….” ปรมาจารย์กระบี่พูดด้วยท่าทีโศกเศร้า
เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเสียใจของปรมาจารย์กระบี่อย่างแท้จริง จากสายตาของเขา เขามองออกว่าอีกฝ่ายต้องการพบภรรยาและลูกสาวของตนมาก เพียงแต่น่าเสียดายที่คงลำบากมากแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเพียงรอยประทับจิตวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ หากไม่อยู่ในช่องว่างของกระบี่เซวียนหยวนและถูกรักษาให้อยู่รอดต่อไป เกรงว่าคงหายไปนานแล้ว ไม่อาจอยู่ต่อไปได้
“ครอบครัวเป็นสิ่งสำคัญที่สุด โดยเฉพาะคนที่ไม่สามารถมีชีวิตเป็นอมตะ เป็นสิ่งที่สมควรหวงแหน แต่หวงแหนแล้วยังไงล่ะ? ไม่มีชีวิตยืนยาว สุดท้ายก็ล้วนต้องตาย ตัวเองตายไม่สำคัญ แต่ความรู้สึกไร้พลังที่ต้องมองดูครอบครัวของตนตายไปต่อหน้าทีละคนยังน่าเศร้ายิ่งกว่าตัวเองตายนับหมื่นเท่า ดังนั้นไม่ว่าจะเพื่อตัวเอง เพื่อพ่อแม่และน้องสาว หรือเพื่อแก้แค้นให้สหายที่ดาวสิ้นโลก ฉันเย่เทียนเฉ
