องของดาวจักรพรรดิมาจริงๆ อยากรู้หรือไม่?” ปรมาจารย์กระบี่มองเย่เทียนเฉินยิ้มๆ แล้วถามขึ้น
“ไม่อยาก!” เย่เทียนเฉินพยายามอดกลั้นความกระหายใคร่รู้ แสร้งทำเป็นกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ
ปรมาจารย์กระบี่กรอกตาใส่เย่เทียนเฉิน จากนั้นจึงพูดว่า “ วางใจเถอะ ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าหรอก ข้าจะบอกเรื่องทั้งหมดกับเจ้า ตอนนี้ข้าเองก็รู้ดี ถ้าในกระบี่เซวียนหยวนไม่มีช่องว่างอันแปลกประหลาดเช่นนี้อยู่ รอยประทับจิตวิญญาณของฆ่าคงถูกทำลายไปแล้ว และไม่อาจอยู่บนโลกใบนี้ได้อีก ผ่านไปหลายปีแล้ว กระบี่เซวียนหยวนควรจะมีเจ้านายได้แล้ว ข้ามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว นำเคล็ดวิชาของข้าไป หากมีโอกาสแก้แค้นแทนข้าด้วย!”
“ผมจะฝืนรับเคล็ดวิชาของคุณไว้ ส่วนเรื่องแก้แค้นแทนคุณ ผมขอคิดดูก่อน…” เย่เทียนเฉินพูดจาไร้อย่างอายออกมาโดยไม่เขินแม้แต่น้อย
คำพูดนี้ของเย่เทียนเฉินทำให้ปรมาจารย์กระบี่เกือบโมโหจนตายจริงๆ แต่หลังจากที่ปรมาจารย์กระบี่ได้เห็นภาพเมื่อปีนั้นอีกครั้ง แม้อารมณ์ในใจจะสั่นสะท้านและโกรธมาก แต่ก็ยังค่อยๆ สงบลง เขารู้ว่าตนหลุดจากยุคสมัยไปนานมากจริงๆ ต่อให้เขาต้องการตรวจสอบให้ชัดเจนว่าคนที่ลอบโจมตีตนคือใครและต้องการแก้แค้น แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงแค่รอยประทับจิตวิญญาณ ไม่มีความสามารถในการโจมตีที่แท้จริง เมื่อออกไปจากช่องว่างอันแปลกประหลาดของกระบี่เซวียนหยวนเขาก็จะกลายเป็นผุยผงทันที ดังนั้นหากเขาต้องการแก้แค
