้นก็ทำได้เพียงพึ่งพาคนอื่น ซึ่งบางทีอาจจะพึ่งพาเย่เทียนเฉินได้เพียงคนเดียว
กระบี่เซวียนหยวนถูกผนึกเอาไว้ในโลงศพหินเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว เย่เทียนเฉินต้องกระเสือกกระสนถึงจะเข้ามาในช่องว่างอันแปลกประหลาดนี้ได้ ถ้าหากเย่เทียนเฉินทำไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าปรมาจารย์กระบี่อย่างเขาจะต้องรออีกนานเพียงใด เขารออยู่ในช่องว่างอันแปลกประหลาดนี้มามากพอแล้วจริงๆ
“มาเถอะ พวกเราดื่มเหล้าไปพลางคุยกันไปพลางเป็นอย่างไร?” ปรมาจารย์กระบี่มองเย่เทียนเฉินแล้วถามอย่างจริงจัง
“มีเหล้ามีเนื้อด้วยเหรอ?” เย่เทียนเฉินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เจ้าอย่าได้ลืมไป นี่ไม่ใช่จินตภาพแต่เป็นช่องว่างที่มีอยู่จริง กระบี่เซวียนหยวนสามารถสร้างโลกได้ แล้วยังมีอะไรที่สร้างไม่ได้อีก เพียงแต่หากต้องการใช้กระบี่เซวียนหยวนสร้างจักรวาลอันกว้างใหญ่และกำหนดกฏเกณฑ์ขึ้นมาอย่างแท้จริง ต่อให้เป็นเทพราชัน หากต้องการทำได้ถึงขั้นนี้ยังลำบากมาก!” ปรมาจารย์กระบี่หัวเราะ หมุนตัวเดินเข้าไปในกระท่อม
เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเดินตามไป เขารู้สึกว่าปรมาจารย์กระบี่ในตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกับชายชราที่ใกล้จะลาโลกและต้องการสั่งเสีย กล่าวถึงห่วงสุดท้ายของชีวิตอย่างไรอย่างนั้น
โต๊ะไม้หนึ่งตัว เก้าอี้ไม้สองตัว บนโต๊ะไม้มีเหล้ามีเนื้อ ทั้งหมดคือความจริง เย่เทียนเฉินจึงได้สัมผัสถึงความแข็งแกร่งของช่องว่างอันแปลกประหลาดของกระบี่เซวียนหยวนนี้แล้ว มันสา
