่วง นั่นคือสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุด เมื่อถูกมันกลืนเข้าไป ทุกสิ่งทุกอย่างต้องกลายเป็นผุยผง
“กระบี่เซวียนหยวน ฟาดฟันมันให้สวรรค์ดับปฐพีมืดมิดเสีย!” ปรมาจารย์กระบี่ตะโกน ใช้สองมือจับกระบี่เซวียนหยวน ฟาดฟันลงไปที่หัวของมังกรสายฟ้าตัวใหญ่ที่กำลังจะกลืนกินพวกเขา
“โห ปรมาจารย์กระบี่ กระฉับกระเฉงดีจริงๆ!” เมื่อเย่เทียนเฉินเห็นภาพนี้ก็ต้องพยายามสงบอารมณ์ของตน ภาพเหล่านี้ทำให้เขาสั่นสะท้านยิ่งขึ้นเรื่อยๆ หากไม่รีบสงบลงคงไม่ได้ ดังนั้นจึงมองไปยังปรมาจารย์กระบี่ข้างกายแล้วเอ่ยหยอกล้อออกมา
ปรมาจารย์กระบี่มองเย่เทียนเฉินครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างจริงจัง “รอให้เจ้าได้ถือกระบี่เซวียนหยวนจริงๆ เสียก่อน ถึงตอนนั้นเจ้าจะบ้าคลั่งยิ่งกว่าข้าอีก!”
“คงเป็นเพราะความบ้าคลั่งและความลำพองใจของคุณถึงทำให้คุณถูกคนอื่นกำจัดล่ะสิ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน สีหน้าของปรมาจารย์กระบี่ก็หดหู่ พูดอย่างตะกุกตะกักว่า “จะอย่างไรคนที่ลอบวางแผนร้ายโจมตีข้าก็น่าอัปยศอับอาย ถือโอกาสทำร้ายคน แม้ตอนนี้ข้าจะตายแล้ว กลายเป็นเพียงรอยประทับจิตวิญญาณ ข้าก็จะไม่ปล่อยมันไป!”
“คุณเองก็รู้ว่าตัวเองเป็นแค่รอยประทับจิตวิญญาณ ไม่มีความสามารถโจมตีที่แท้จริง ทำไมถึงไม่ปล่อยคนที่วางแผนร้ายใส่คุณไปล่ะครับ?” เย่เทียนเฉินพูดอย่างรู้สึกไม่ดี
“ไม่ใช่ว่าเจ้ามาแล้วหรือ? ก็ใช้เจ้าไง!” ม
