ุมปากของปรมาจารย์กระบี่พลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายแล้วกล่าวขึ้น เย่เทียนเฉินที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะขนพองสยองเกล้า
“นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับผม ผมไม่อยากเดินไปสู่จุดจบแบบเดียวกับคุณ…” เย่เทียนเฉินรีบพูดอธิบายออกมา
ตอนนี้ปรมาจารย์กระบี่ไม่ได้พูดอะไร แต่มองไปยังภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง สายตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เดิมทีเขาเป็นปรมาจารย์ช่างตีเหล็กคนหนึ่ง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงในโลกหล้ามาโดยตลอด ไม่เคยเข้าร่วมการฆ่าฟันนองเลือด ในชั่วขณะที่ได้รับกระบี่เซวียนหยวนมาจึงรู้สึกยินดีจนบ้าคลั่ง ได้รับกระบี่เทพเช่นนี้มา เกรงว่าจะเป็นความฝันของปรมาจารย์ช่างตีเหล็กทุกคน ในตอนที่ปรมาจารย์กระบี่หยิบกระบี่เซวียนหยวนขึ้นมา ยังไม่ทันได้ยินดีก็ถูกคนฆ่าตายแล้ว ยังไม่ทันได้พบความลับมากมายของกระบี่เซวียนหยวนเลย จะไม่โกรธและโศกเศร้าได้อย่างไร
ไม่ผิดไปจากที่คิด ในตอนที่มือทั้งสองของปรมาจารย์กระบี่กำด้ามกระบี่เซวียนหยวนและฟันไปยังหัวมังกรสายฟ้าตัวนั้น ท้องฟ้าพลันเปลี่ยนสี ทั่วทั้งท้องฟ้าถูกความมืดมิดครอบคลุม สายฟ้าส่งเสียงคำรามออกมา ฝ่ามือมโหฬารทั้งสองร่วงลงมาจากฟ้า มือข้างหนึ่งจับหัวมังกรสายฟ้าตัวใหญ่ ต้องทราบว่านี่คือมังกรสายฟ้าที่ก่อกำเนิดมาจากทัณฑ์สวรรค์ ถึงกับถูกจับอยู่ในมือเช่นนี้ได้ ต่อให้เป็นผู้บ่มเพาะระดับนักรบจักรพรรดิขั้นต้น หากกระทำเช่นนี้จะต้องมีจุดจบที่ร่างกายแหลกสลายแน่นอน และจะทำให้ทัณ
