ามารถสร้างอาวุธเทพเช่นนี้ออกมาได้ก็นับว่าตายโดยไร้ห่วงแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของ “เหล็ก” นี้ ยังรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง
ซู่ม!
ในตอนที่ปรมาจารย์กระบี่รู้สึกสิ้นหวัง คิดว่าตนต้องตายโดยไม่ต้องสงสัยเลย และจะไม่ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของก้อน “เหล็ก” นี้นั้นเอง เหล็กในมือของเขาก็สลัดหลุดจากมือ พุ่งไปด้านบนท้องฟ้าสูง เผชิญหน้ากับฝนกระบี่ที่เกิดจากสายฟ้าเหล่านั้น
ประกายกระบี่ที่ใหญ่โตมโหฬารส่องประกายเสียดแทงนัยน์ตาจนไม่อาจลืมตาได้ กระทั่งท้องฟ้ายังราวกับถูกผ่าเป็นสองซีก ฝนกระบี่สายฟ้าที่พุ่งลงมาเหล่านั้นถูกประกายกระบี่กำจัดจนแตกสลายไปกลางอากาศ ตกลงมาสู่พื้นดินราวกับฝนดาวตก ดูแล้วงดงามเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่น่าเสียดายที่ปรมาจารย์กระบี่ไม่มีอารมณ์เช่นนั้น และไม่มีโอกาสชื่นชมชมภาพงดงามนี้
ดูเหมือนว่าฟ้าดินเองก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจของก้อน “เหล็ก” นั้น มันคล้ายกับเป็นจักรพรรดิที่ไม่ได้รับความยุติธรรม ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์ที่ผู้แข็งแกร่งในระดับเทพราชันยังต้องระมัดระวังเช่นนี้ ก็ยังไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ไม่มีความคิดที่จะก้มหัวให้ ลอยขึ้นไปในท้องฟ้า ในสภาพเช่นนั้นคล้ายกับว่ากำลังรอทัณฑ์สวรรค์ของฟ้าดิน ดูคล้ายกับมีความคิดบางอย่าง
“แม้ฟ้าดินจะยิ่งใหญ่เพียงใด แม้กฎสวรรจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็จะเคารพเพียงตัวเอง นี่ไม่ใช่เส้นทางที่ฉันจะก้าวเดินต่อไปหรือ?” เย่เทียนเฉินอดไม่
