เย่เทียนเฉินเป็นคนที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง และเป็นคนที่มีความเพียรพยายามมากคนหนึ่ง ในความคิดของเขา ก่อนหน้านี้จะต้องมีคนคิดถึงวิธีแบบนี้ได้แล้วแน่นอน คิดถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้ไม่อาจมีชีวิตยืนยาวได้ ผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับเทพราชันเหล่านั้นจะมีใครโง่กว่าเย่เทียนเฉินบ้าง? เย่เทียนเฉินเพียงคิดว่า ทางที่คนรุ่นก่อนเดินกันไม่อาจผ่านไปได้ ถ้าตนยังเดินเส้นทางนั้นต่อไปอีกก็เป็นการลำบากไปเปล่าๆ สุดท้ายก็จะว่างเปล่า มิสู้ทำให้มันว่างเปล่าตั้งแต่ตอนนี้ มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นถึงจะสามารถบรรจุความหวังลงไปได้
แน่นอนว่านี่เป็นความคิดที่เย่เทียนเฉินมีต่อการบ่มเพาะต่อไปนี้เท่านั้น ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ ด้วยพลังบ่มเพาะของเขาในตอนนี้ ยังขาดอีกมาก หากต้องการทำให้มันเป็นจริงก็ยังขาดไปมาก มีเส้นทางอีกยาวไกลให้ก้าวเดิน เรื่องราวต้องค่อยๆ กระทำ ทำให้สำเร็จไปทีละเรื่อง ทำเรื่องเบื้องหน้าก่อนเป็นสำคัญ
“ปรมาจารย์กระบี่ ผมหวังว่าคุณจะบอกความจริงกับผมให้เร็วซักหน่อย ไม่งั้นผมจะนั่งบ่มเพาะต่อไปแล้ว บ่มเพาะที่นี่ ผมรู้สึกว่ามีประโยชน์ต่อพลังบ่มเพาะของตัวเอง หาได้ยากจริงๆ!” เย่เทียนเฉินมองไปยังปรมาจารย์กระบี่แล้วยกยิ้มชั่วร้าย
ปรมาจารย์กระบี่จ้องเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน อดไม่ได้ที่จะก่นด่าในใจ เย่เทียนเฉินคนนี้ดูแล้วท่าทีพึ่งพาไม่ได้ มีท่าทีไม่สนใจอะไร แต่กลับเป็นคนที่มีความพยายามและความกล้าหาญคนหนึ่ง โดยเฉพ
