ดูผิวเผินพึ่งพาไม่ได้ แต่กลับฉลาดเป็นอย่างยิ่ง ไม่หลงกลตนเองแม้แต่น้อย กลับบีบบังคับปรมาจาย์กระบี่อย่างเขาได้อีก
ตอนนี้เย่เทียนเฉินเดินไปที่ข้างห้องหลอม มองทิวทัศน์รอบๆ ค่อยๆ หลับตาลง เขากำลังตระหนักรู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างในโลกเล็กๆ ใบนี้ นี่เป็นจักรวาลที่แปรเปลี่ยนมาจากกระบี่เซวียนหยวน สร้างขึ้นเป็นฟ้าดิน ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ มิน่าล่ะจึงถูกโจมตีจากทัณฑ์สวรรค์ เนื่องจากกระบี่เซวียนหยวนสามารถสร้างโลกแห่งนี้ได้ คงไม่ต้องเคารพกฎเกณฑ์ของโลกแล้ว จะไม่ขัดขวางได้อย่างไร?
“เอาล่ะ ข้าจะบอกเจ้า ส่วนเรื่องที่ว่าเจ้าจะทำอย่างไรก็เป็นเรื่องของเจ้า ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว!” ปรมาจารย์กระบี่เดินไปเบื้องหน้าเย่เทียนเฉิน ทอดถอนใจแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไรแต่พยักหน้า ทำให้หัวใจของตนผ่อนคลาย ไม่มีการป้องกันใดๆ ไม่มีความคิดซับซ้อน นำเอาความคิดทั้งหมดของตนไปใส่ไว้ในจักรวาลเล็กๆ ที่อยู่ในตัวกระบี่เซวียนหยวนแห่งนี้โดยสิ้นเชิง
“เจ้าหนูลืมตาดูหน่อยได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าต้องการกลับคืนสู่ช่วงเวลาที่ได้สร้างกระบี่เซวียนหยวนขึ้นมา…” ปรมาจารย์กระบี่อดไม่ได้ที่จะตะโกนใส่เย่เทียนเฉิน
“มาเถอะ ผมมองเห็น!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย ลืมตาทั้งสองขึ้น มีท่าทีจริงจังหาใดเปรียบ เนื่องจากเขาคาดเดาได้ถึงความบ้าคลั่งในช่วงเวลาที่กระบี่เซวียนหยวนก่อกำเนิด
ปรมาจารย์กระบี่พยักหน้า ยื่นมือทั้งสองออกไปเป็นฝ่ามือ มีลำแสงพุ่งออก
