จถามท่านอาวุโส ท่านคือใครหรือครับ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคารพนอบน้อม ไม่สนฟ้า ไม่สนดิน ก็มิใช่ว่าจะหยิ่งยโส ฆ่าคนไปนับไม่ถ้วนก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคุณธรรมเคารพผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก
“ข้าเป็นคนสร้างกระบี่เซวียนหยวน ข้าเองก็ตายเพราะมัน ข้าถูกเรียกว่าปรมาจารย์กระบี่” ชายชรามองกระบี่เซวียนหยวนในมือแล้วพูดขึ้น ก่อนจะส่ายหน้า
ไม่ผิดไปจากที่คาด ชายชราที่มีเส้นผมและหนวดเคราขาวโพลนทั้งหมด ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า มือซ้ายจับกระบี่เซวียนหยวน มือขวาถือค้อนเล็กๆ เคาะลงไปบนกระบี่ เขาก็คือปรมาจารย์กระบี่ที่เป็นผู้สร้างกระบี่เซวียนหยวนนั่นเอง
“ผู้อาวุโสครับ ถ้าผมลองแล้วจะเป็นอย่างไร ไม่ลองแล้วจะเป็นอย่างไร?” เย่เทียนเฉินเอ่ยปากถาม
“ลองก็อาจจะประสบความสำเร็จในการครอบครองกระบี่เซวียนหยวน ไม่ลองก็ไม่มีอันตรายอะไร เพียงแต่ไม่อาจออกไปจากกระบี่นี้ได้จนตาย!” ปรมาจารย์กระบี่พูดอย่างเรียบเฉย
เย่เทียนเฉินชะงักไปทั้งร่าง คำพูดของปรมาจารย์กระบี่เขาเข้าใจกระจ่างชัด หากลองดูเสียหน่อย บางทีก็อาจจะได้รับกระบี่เซวียนหยวนมา เพียงแต่แค่อาจจะเท่านั้น ความเป็นไปได้อันสูงสุดก็คือ เขาจะเป็นเหมือนกับหกคนก่อนหน้านี้ ร่างกายแหลกเหลวจนตาย ถ้าไม่ลองก็ไม่สามารถออกไปจากตัวกระบี่ได้ชั่วชีวิต ทำได้เพียงแก่ตายอยู่ในกระบี่เซวียนหยวน
“ถ้างั้นพลังบ่มเพาะของหกคนก่อนหน้านี้เป็นยังไงครับ?” เย่
