งวีรบุรุษที่หาได้ยากยิ่ง
“ฉันเย่เทียนเฉิน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยคุกเข่า ต่อให้ฟ้าดินมีกฎเกณฑ์ของตัวเอง แต่ฉันก็มีความหยิ่งทนงของฉัน!” เย่เทียนเฉินมองไปยังพลังกดดันของเส้นทางแห่งปราชญ์อันไร้รูปลักษณ์ด้านบน มุมปากมีเลือดไหลออกมา
“เดิมทีพวกเราก็เป็นสมาชิกของฟ้าดิน เป็นสมาชิกของจักรวาลอันกว้างใหญ่แห่งนี้ จักรวาลมีกฎเกณฑ์ของมัน ใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ จำเป็นต้องเคารพ นายไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง?” ตงฟางเมิ่งส่ายหน้า น้ำตาไหลเต็มหน้า ตะโกนไปยังเย่เทียนเฉินเสียงดัง
“ชีวิต? ชีวิตของฉันขึ้นอยู่กับฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับสวรรค์ กฎเกณฑ์ฟ้าดินนี้ฉันไม่คิดจะทำตาม ถ้ามันต้องการกดทับฉัน ฉันก็ทำได้แค่ใช้หมัดทำลายมันซะ แล้วสร้างกฎเกณฑ์ของตัวเองขึ้นมา!”
คำพูดของเย่เทียนเฉินดังก้องอยู่ในห้องหินจนราวกับจะทะลุออกไปจากสุสานโบราณและแพร่ออกไปไกล นี่คือความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวอันยิ่งใหญ่ คือปณิธานอันยิ่งใหญ่ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีผู้บ่มเพาะกี่คนที่กล้าพูดว่าเขาจะไม่เคารพกฎเกณฑ์ของจักรวาลอันกว้างใหญ่ ต้องการใช้หมดทำลายมันซะแล้วสร้างกฎเกณฑ์ของตัวเองขึ้นมา? นี่เป็นการต่อต้านสวรรค์อย่างสมบูรณ์ ไม่สนฟ้าไม่สนดิน เคารพเพียงตัวเองเท่านั้น!
ตงฟางเมิ่งชะงัก ยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อน เนื่องจากเธอมองดูจนนิ่งงันไปแล้ว คำพูดของเย่เทียนเฉินเพิ่งจะกล่าวจบ เขาก็ฝืนยืนขึ้นมา กระดูกบริเวณไหล่ทั้งสองถูกกดทับจนทรุด กระดูกหัก
