่อไป
“ปัญญาอ่อน ไอ้โง่ ไอ้บ้า…” ตงฟางเมิ่งแทบจะร้องไห้อยู่ร่อมร่อ เธอในตอนนี้ไม่ได้รับรู้อารมณ์ของตนเลย ตงฟางเมิ่งที่มีนิสัยประดุจภูเขาน้ำแข็งมาโดยตลอด ตอนนี้กลับร้อนรนขึ้นมา ตะโกนไปยังเย่เทียนเฉินเสียงดัง
เมื่อได้ยินเสียงของตงฟางเมิ่ง เย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะหันไป มองไปยังตงฟางเมิ่งด้วยรอยยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจเอาเปรียบเธอ แน่นอนว่าถ้าเธอเต็มใจ ฉันก็จะรับผิดชอบเธอไปชั่วชีวิต ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ!”
พริบตานั้น ตงฟางเมิ่งชะงักอยู่กับ ที่ยืนตะลึงอยู่ที่เดิม มองไปยังเย่เทียนเฉิน มองรอยยิ้มที่สว่างไสวของเจ้าคนที่เธอเกลียดชัง แต่ไม่ได้มีความรังเกียจอีกต่อไป ราวกับผู้ชายที่รักตนเองอย่างลึกซึ้งกำลังสารภาพรักกับเธออีกครั้งอย่างไรอย่างนั้น ตงฟางเมิ่งในตอนนี้มีภาพต่างๆ มากมายปรากฏขึ้นในสมอง เพื่อที่จะช่วยตน เย่เทียนเฉินข้ามภูเขาข้ามทะเล พบกับความลำบากมากมายกว่าจะมาถึงแนวเทือกเขาฉินหลิ่งทั้งยังต้องหาทางเข้าพรรคสุสานโบราณโดยที่แบกเธอไว้ที่หลังตลอด โอบกอดตนไว้ แม้เผชิญอันตรายหลายครั้งก็ไม่ยอมแพ้ ตอนนั้นเธออยู่ในสภาพหมดสติไม่รู้เรื่องอะไร เย่เทียนเฉินจะไม่สนใจเธอก็ได้ แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนี้จะดูเหลาะแหละดูไม่เอาไหนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบอะไร การฝึกฝนคัมภีร์ดรุณีหยกร่วมกันอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจต่อต้านได้ จึงไม่อาจตำหนิเข
