ำทุกวัน โถ่ ผู้หญิงก็คือผู้หญิง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์เช่นไรก็จะไม่ลืมเรื่องที่ทำให้ผู้ชายเอือมระอาเหล่านี้
“หาอะไรของนาย นายคิดว่าฉันอยู่ในพรรคสุสานโบราณแล้วจะเป็นคนป่ารึไง ฉันต้องอาบน้ำทุกวัน อีกอย่าง ฉัน…รอให้บาดแผลของฉันหายดีก่อน ดูซิว่าฉันจะฆ่านายยังไง!”
เดิมทีตงฟางเมิ่งก็สวยงามประดุจนางฟ้า เมื่อพูดถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเขินอาย หน้าแดงจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ เนื่องจากเธอคิดถึงภาพที่คนทั้งสองผสานกายกัน นี่ไม่ใช่ว่าเธอคิดว่าการเปลี่ยนแปลงนี้มีอะไรไม่ดี แต่ในฐานะที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ครั้งแรกของเธอเป็นสิ่งที่จดจำยากลืมเลือนไปชั่วชีวิต ต่อให้ถึงช่วงเวลาสุดท้าย ก่อนตายก็จะคิดถึงผู้ชายที่เป็นคนแรกของเธอไม่ใช่สามีที่เป็นคู่ชีวิตและอยู่ด้วยกันกับเธอมาตลอด เธอคิดว่าคงไม่สามารถลืมความสัมพันธ์ที่มีกับเย่เทียนเฉินได้ มันสลักลึกลงไปถึงกระดูกและหัวใจของตงฟางเมิ่งแล้ว แรกเริ่มเจ็บปวดจนแทบหมดสติ จนกระทั่งสุดท้ายจึงมีความรู้สึกร่วม ความรู้สึกรุนแรงชัดเจนจนอดไม่ได้ที่จะครวญครางออกมา เย่เทียนเฉินคนนี้ดุดันมากจริงๆ ทำไป 2 ชั่วโมงกว่าเลยทีเดียว ตงฟางเมิ่งเกือบจะหมดสติ เหงื่อโทรมกาย เสื้อผ้าจะเปียกชุ่มก็เป็นเรื่องปกติ ดังนั้นความคิดจะอาบน้ำก็เป็นความคิดที่มาจากสัญชาตญาณ เพียงแต่เมื่อมองเย่เทียนเฉินคนนี้แล้ว ตงฟางเมิ่งกลับรู้สึกอยากตบเขาสักหลายครั้ง
……………………..
