สียหายของร่างกายไปช้าๆ
“แต่ฉันมีฟันนะ ขาวมากด้วย!” เย่เทียนเฉินจงใจเดินไปเบื้องหน้าตงฟางเมิ่ง หัวเราะฮี่ๆ แล้วแย้มยิ้มเผยฟันขาวที่เรียงเป็นแถวของตนออกมา
“ขี้เกียจสนใจนายแล้ว ตอนนี้พวกเราออกไปไม่ได้ชั่วคราว นายคิดไปเถอะว่าจะทำยังไงให้รอดไปได้ ฉันดูแล้ว ที่นี่ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหารด้วย!” ตงฟางเมิ่งเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย
“ในฐานะที่เป็นยอดฝีมือแห่งพรรควรยุทธโบราณ ไม่กินไม่ดื่ม 10 วันครึ่งเดือนก็คงไม่ตายหรอกมั้ง?” เย่เทียนเฉินมองไปยังตงฟางเมิ่งแล้วเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
คำพูดของตงฟางเมิ่งทำให้เย่เทียนเฉินแทบทรุดลงกับพื้น ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่มีพลังพิเศษหรือคนของพรรควรยุทธโบราณต่างก็เป็นผู้เดินในเส้นทางการบ่มเพาะ คนเราทำไมต้องบ่มเพาะด้วย? นั่นก็เพื่อให้ได้รับพลังที่แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น สุดท้ายก็หวังว่าจะสามารถก้าวข้ามความตายได้ โดยปกติเรียกได้ว่าเมื่อไปถึงขอบเขตพลังระดับหนึ่งแล้ว ไม่กินไม่ดื่มหนึ่งเดือนสองเดือนก็จะไม่ตาย ไม่อย่างนั้นจะแตกต่างอะไรกับคนธรรมดาล่ะ?
“ฉัน…ไม่ได้มีปัญหากับเรื่องกินเรื่องดื่มแต่ฉันต้องการอาบน้ำ…” ตงฟางเมิ่งเขินอายจนหน้าแดง จ้องมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างดุดันแล้วพูดขึ้น
“หา?”
เย่เทียนเฉินรู้สึกเอือมระอา มองไปยังตงฟางเมิ่งด้วยท่าทีอับจนคำพูดอย่างแท้จริง ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะไม่เคยคิดว่าจะออกไปได้หรือเปล่า หรือจะมีอะไรกินหรือเปล่า สิ่งแรกที่คิดถึงก็คือเรื่องที่จะไม่ได้อาบน้
