ตอนนี้ความสามารถของหลี่ชิวสุ่ยและตงฟางเมิ่งเท่าเทียมกัน ทั้งสองล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก หากต้องการต่อสู้ให้รู้แพ้รู้ชนะภายในเวลาสั้นๆ นั้นเป็นไปได้ยากมาก ตอนนี้เย่เทียนเฉินบาดเจ็บไปทั้งร่าง พลังภายในถูกใช้ไปมหาศาล หากต้องการเข้าร่วมการต่อสู้คงเป็นไปไม่ได้ สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ทำได้แค่มองอยู่เช่นนี้
ฉึก! ไหล่ซ้ายของตงฟางเมิ่งถูกแทงไปครั้งหนึ่ง
พลั่ก! หน้าอกของหลี่ชิวสุ่ยถูกซัดไปฝ่ามือหนึ่ง
ในตอนที่ทั้งสองหยุดมือลง ต่างก็มีเหงื่อท่วมตัว มือขวากำกระบี่หยกเอาไว้ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีดุดัน ทั้งสองต่อสู้กันมา 1 ชั่วโมงกว่าแล้ว ต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง ภายในอุโมงค์น้ำแข็งทั้งหมด นอกจากโลงศพน้ำแข็งก็ไม่มีน้ำแข็งแม้แต่ก้อนเดียวที่ยังมีสภาพสมบูรณ์ นับว่าอุโมงค์น้ำแข็งแห่งนี้ถูกทำลายลงแล้ว
“คัมภีร์ดรุณีหยกร้ายกาจจริงๆ แต่ศิษย์น้องเล็ก เธอเพิ่งจะฝึกสำเร็จแต่ยังไม่สมบูรณ์ ความสามารถของฉันพอที่จะฆ่าเธอได้!” ระหว่างที่พูดหลี่ชิวสุ่ยก็แทงกระบี่หยกในมือลงบนพื้นในเวลาชั่วพริบตา
“วันนี้ฉันจะทำความสะอาดสำนักแทนท่านอาจารย์เอง ทำความปรารถนาสุดท้ายของท่านอาจารย์ให้สำเร็จ!” ตงฟางเมิ่งเองก็ปักกระบี่ลงด้านข้าง รวบรวมพลังภายในอันยอดเยี่ยมที่สุดของคัมภีร์ดรุณีหยกในฝ่ามือทั้งสอง เตรียมโจมตีครั้งสุดท้าย
“ฝ่ามือสลายกระดูกขั้นเก้า!”
“ดรุณีหยกเซียนร่ายรำ!”
เสียงอันไพเราะทั้งสองดังขึ้น ตงฟางเม
