ไม่อาจล้อเล่นได้ ไม่ว่าใครก็ต้องเครียดทั้งนั้น ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับโลก เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ก็ยังต้องร้อนรน!
“หึ ทำอะไรเหรอ? ไอ้นี่ของนายเพิ่งจะผสานกับศิษย์น้องเล็กของฉัน ได้ลิ้มรสชาติคนงามไปแล้ว คงไม่มีห่วงแล้วล่ะมั้ง?” หลี่ชิวสุ่ยยิ้มอย่างหื่นกระหาย จ้องมองไปยังเป้ากางเกงของเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“นี่ เธออย่าทำอะไรมั่วซั่ว ไอ้นี่เทียบกับอย่างอื่นไม่ได้หรอก อีกอย่าง มันยังไม่ได้เล่นกับเธอเลย เธอจะต้องเสียใจแน่!” เย่เทียนเฉินรีบเอ่ยปากพูด
“วางใจเถอะ ในโลกนี้มีผู้ชายมากมาย ไอ้นี่ก็มีมากเหมือนกัน ฉันหาไปมั่วๆ ก็หาได้แล้ว…”
หลี่ชิวสุ่ยไม่เขินอายแม้แต่น้อยและไม่รู้จักอับอายด้วย มองไปยังเป้ากางเกงของเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กระบี่ในมือขวาของเธอชูขึ้นสูง ขอเพียงกระบี่นี้ร่วงลงไป เย่เทียนเฉินก็จะกลายเป็นขันที นั่นเป็นโศกนาฏกรรมจริงๆ
“เห้อ ศิษย์น้องเล็ก เธออย่ามาว่าฉันโหดร้ายเลย หลังจากตอนผู้ชายของเธอแล้ว เธอก็จะมีความสุขของผู้หญิงน้อยลง แต่ไม่เป็นไร เรียนรู้ให้ได้เหมือนกับฉันซะ ผู้ชายในโลกนี้มีมาก หากต้องการก็ไปหามาซักคนก็พอแล้ว!” หลี่ชิวสุ่ยยิ้มราวกับดอกไม้เบ่งบาน พูดด้วยท่าทีหื่นกระหายหาใดเปรียบ
“หน้าไม่อาย…” ตงฟางเมิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป ลืมตาขึ้นมองไปยังหลี่ชิวสุ่ยแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“หน้าไม่อายเหรอ? หน้าไม่อายอะไรกัน ศิษย์น้องเล็กพูดกับศิษย์พี่แบบนี้ ศิษย
