ความสำคัญกับคุณธรรมก็ไม่มีเหลือ เข้าสู่ทางมารลึกล้ำเกินไปจนไม่อาจช่วยเหลือ
“ดี ศิษย์น้องเล็ก ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันยังอยู่ในพรรคสุสานโบราณ ลูกศิษย์ในพรรคคนอื่นๆ มักจะเปรียบเทียบเธอกับฉัน ใบหน้านี้ไม่สวยเท่าศิษย์น้องเล็กจริงๆ แต่วันนี้ฉันอยากจะทำลายมันจริงๆ อยากเห็นมันไม่งดงามจนฉันอยากจะหอมสักครั้งแล้ว!” หลี่ชิวสุ่ยราวกับเสียสติไปแล้วก็มิปาน ระบายความอิจฉาและความไม่พอใจตลอดหลายปีมานี้ออกมาทั้งหมด ในขณะที่พูด กระบี่ในมือก็เลื่อนออกจากตำแหน่งเป้ากางเกงของเย่เทียนเฉินไปชี้หน้าตงฟางเมิ่งแทน
“คนคนหนึ่งมีจิตใจอัปลักษณ์ ต่อให้ใบหน้างดงามแล้วมีประโยชน์อะไร?” ตงฟางเมิ่งพูดอย่างเย็นชา
ฉัวะ!
หลี่ชิวสุ่ยตวัดกระบี่ไปยังใบหน้าของตงฟางเมิ่งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ในตอนนี้เอง ประกายกระบี่อีกเล่มหนึ่งพลันส่องสว่าง ฟาดฟันไปบริเวณลำคอของหลี่ชิวสุ่ยโดยตรง หลี่ชิวสุ่ยตกใจจนหน้าถอดสี เนื่องจากเธอสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจของปราณกระบี่นี้ หากเธอหลบไม่ได้ต้องหัวขาดแน่นอน ถอยไปหลายก้าวโดยไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย ร่างกายโผทะยานออกไป ในขณะเดียวกันก็ตวัดกระบี่ในมือขวามาขวางไว้บริเวณหน้าอก
เคร้ง!
ตู้ม!
ปราณกระบี่อันรุนแรงดุดันฟาดฟันลงไปบนกระบี่ในมือขวาของหลี่ชิวสุ่ย ฟาดฟันกระบี่ในมือหลี่ชิวสุ่ยจนหัก ทำให้หลี่ชิวสุ่ยถูกซัดจนกระเด็นออกไปทั้งร่าง กระแทกเข้ากับกำแพงน้ำแข็งก้อนใหญ่จนแตกกระจายไปหลายก้อน…
…………………….
