าจากเฉินฮุยหรือไม่ก็เสี้ยวหย่วนแน่นอน ดังนั้นพวกเขาสองคนจึงไม่ถูกกันเหมือนน้ำกับไฟ ต่อให้เบื้องหน้าจะดูอ่อนโยนสามัคคี แต่นั่นแค่ทำให้หัวหน้าพรรคคนปัจจุบันและลูกศิษย์ของพรรคท่องกระบี่เห็นเท่านั้น
เย่เทียนเฉินเองก็คิดไม่ถึงว่าตนจะถูกเข้าใจผิดเป็นเถียนปอกวงวิปริตอะไรนั่นไปได้ รู้สึกร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นลูกศิษย์ของพรรคท่องกระบี่สามคนนี้ก็มั่นใจหนักหนาว่าตนคือเถียนปอกวง และเฉินฮุยที่ลงมือโจมตีเขาก็บ้าอำนาจและยโสโอหังเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าต่อให้เขาไม่ใช่เถียนปอกวงก็จะฆ่าอยู่ดี
เพียงหมัดเดียวก็ทำให้กระบี่ในมือเฉินฮุยสั่นสะเทือนจนแตกเป็นผุยผง เย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไรมาก หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังส่วนกลางของยอดเขาต่อไป เขาไม่อยากเสียเวลาเพราะคนพวกนี้อีก
เฉินฮุยก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ เดิมทีคิดว่าการฆ่าชายหนุ่มเบื้องหน้านี้เป็นเรื่องง่ายดายมาก ไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะร้ายกาจขนาดนี้ เพียงหมัดเดียวต่อยปะทะเข้ากับกระบี่ในมือของเขาโดยตรงจนกระบี่แตกเป็นเสี่ยงๆ เกือบจะทำร้ายเขาได้อยู่แล้ว ทำให้เฉินฮุยอดคิดไม่ได้ว่า ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?
“ศิษย์พี่รอง คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?”
“ไม่เป็นไร คนคนนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน พวกเราตามไปฆ่ามันด้วยกันเถอะ!” เฉินฮุยมองแผ่นหลังของเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้นอย่างโหดเหี้ยม
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินฮุย ศิษย์ของพรรคท่องกระบี่อีกสองคนก็อดไม่ได้ที
