มิ่ง แต่ไม่ได้พูดว่าจะไม่ฆ่านาย!” ชิงเฉิงเยว่ในตอนนี้แพรวพราวไปด้วยเสน่ห์ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง งดงามถึงเพียงนั้น น่าเสียดายที่เย่เทียนเฉินไม่กล้าเข้าไปใกล้เพื่อลิ้มรสความสุขนี้ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเกินไปและอันตรายเกินไป ต้องรับมืออย่างสุดกำลังถึงจะได้
“เธอฆ่าฉันไม่ได้หรอก!” เย่เทียนเฉินก็พูดจาหยอกล้อขึ้นมา
“ไม่มีคนที่ฉันชิงเฉิงเยว่ฆ่าไม่ได้!” ชิงเฉิงเยว่ขมวดคิ้ว มือขวากำกระบี่ยอดเขาเขียวแน่นแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินชะงักไปเล็กน้อย ชิงเฉิงเยว่แข็งแกร่งมากจริงๆ เป็นไปได้มากว่าความสามารถจะเหนือกว่าเขา หากสู้กันต่อไปตอนนี้คงจะเปลืองแรงมาก และคงไม่อาจช่วยตงฟางเมิ่งได้ หากชิงเฉิงเยว่เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาจนใช้กระบี่ฆ่าตงฟางเมิ่งทิ้ง ถ้าแบบนั้นก็แย่แล้ว จะอย่างไรก็ต้องคิดหาวิธีทำให้ตนและตงฟางเมิ่งถอยไปได้อย่างปลอดภัยก่อนถึงจะถูก ส่วนชิงเฉิงเยว่ วันหน้าค่อยจัดการกับผู้หญิงคนนี้ จะอย่างไรตนก็มีความสนใจในเคล็ดวิชาของพรรควรยุทธโบราณ ซึ่งรวมไปถึงเคล็ดวิชาของพรรคสระหยกด้วยแน่นอน
ฟิ้วๆๆ! เพลงกระบี่ของชิงเฉิงเยว่ปราณีตวิจิตร ไม่ด้อยไปกว่าเพลงกระบี่สองประสานในคัมภีร์ดรุณีหยกที่ตงฟางเมิ่งใช้ออกมาแม้แต่น้อย แน่นอนว่านี้อยู่ในสภานการณ์ที่มีเพียงตงฟางเมิ่งคนเดียวทำให้ไม่อาจใช้เพลงดาบสองประสานอย่างแท้จริงออกมา ได้มิฉะนั้นชิงเฉิงเยว่ย่อมต้องด้อยกว่าแน่นอน
เงากระบี่ปกคลุมเย่เทียนเฉินเอาไว้ เย่เทียนเฉิน
