ฟา ภายในคฤหาสน์อันกว้างใหญ่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น หญิงโสดชายโสด ถึงแม้บรรยากาศจะไม่กระอักกระอ่วนแต่ก็ไม่ดีถึงขั้นนั้น เมื่อเห็นเสี้ยวหยาเดินออกมา เย่เทียนเฉินก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า
“หยาเอ๋อร์ พรุ่งนี้เธอต้องไปเรียน พักผ่อนเถอะ อีกสักพักฉันก็จะนอนแล้ว!”
“อืม ใช่แล้วเทียนเฉิน ช่วงนี้นายไม่ไปเรียนเหรอ?” เสี้ยวหยาถามด้วยความแปลกใจ
“อาจจะไม่มีเวลาไป เรื่องทางนี้วุ่นวายมาก มีอะไรเหรอ?”
“ไม่มีเรื่องอะไรหรอก แต่ได้ยินว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของคณะพวกนายดูเหมือนจะลาออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงลาออกกะทันหัน…” เสี้ยวหยาคิดถึงข่าวลือในมหาวิทยาลัยวันนี้ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากออกมา
“ลาออกแล้ว? ฉินเหยาเยว่น่ะเหรอ?” เย่เทียนเฉินขมวดคิ้ว ถามด้วยความสงสัยเช่นกัน
“ใช่แล้ว ได้ยินว่าวันนี้มีคนไปหาฉินเหยาเยว่ที่ตึกการเรียนการสอนของคณะโบราณคดี และยังทะเลาะกันด้วย จากนั้นอาจารย์ฉินก็ไปยื่นใบลาออก!” เสี้ยวหยาพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
เย่เทียนเฉินชะงักไป จากนั้นมองไปที่เสี้ยวหยาแล้วพูดว่า
“ไม่ต้องสนใจเธอหรอก เธอลาออกแล้ว ทางมหาวิทยาลัยก็จะส่งอาจารย์คนอื่นมา เธอไปนอนเถอะ อีกสักพักฉันก็จะนอนแล้ว ดูทีวีก่อนซักหน่อย!”
“อืม!”
เมื่อเห็นเสี้ยวหยาเดินขึ้นไปชั้นสองของคฤหาสน์ เย่เทียนเฉินก็ลุกขึ้นนั่งบนโซฟา เขารู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกอยู่บ้าง ฉินเหยาเยว่ไม่ใช่คนธรรมดา วิชาสะกดใจแข็งแกร่งมาก และเป็นยอดฝีมือแห่งพรรควรยุทธโบราณคนหนึ่
