ล้ว!” เสี้ยวหยาพูดด้วยรอยยิ้มน่ารักอย่างไร้เดียงสา
ในใจของเย่เทียนเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจ เสี้ยวหยาเป็นผู้หญิงที่จริงใจและใจดีคนหนึ่ง มักจะคิดถึงคนอื่นทุกเมื่อ ควรจะทำให้ผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องเจ็บปวดและโศกเศร้าถึงจะถูก เพียงแต่การตายของแม่เธอกลายเป็นความเจ็บปวดไปตลอดกาลแล้ว ไม่สามารถเรียกกลับมาได้ สิ่งที่ตนสามารถทำได้ก็คือ ทำให้วันเวลาต่อจากนี้ไปของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
เสี้ยวหยาเห็นท่าทางเย่เทียนเฉินกินอย่างดีใจอารมณ์ก็ดีขึ้นมาก กินไปพลางพูดกับเย่เทียนเฉินไปพลาง หลังจากกินอาหารมื้อนี้ลงไปก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว เดิมทีเย่เทียนเฉินคิดจะล้างจาน แต่เสี้ยวหยาไม่สนใจคำโน้มน้าวของเย่เทียนเฉิน แย่งจานและตะเกียบทั้งสองไปแล้วพูดขึ้นว่า
ทำอาหาร ล้างจาน เก็บกวาดบ้าน ล้วนเป็นเรื่องของผู้หญิง เย่เทียนเฉินไม่ต้องทำ!
ความดีของเสี้ยวหยา ความอ่อนโยนและความใจดีของเสี้ยวหยา ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกซาบซึ้งมาก หากพูดถึงผู้หญิงในยุคปัจจุบันนี้ มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่รู้จักทำกับข้าวล้างจานเก็บกวาดบ้าน เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องที่ผู้หญิงสมควรกระทำ บางทีอาจจะมีบางคนกล่าวว่าทุกคนก็เป็นคนเหมือนกัน แต่ละคนเท่าเทียมกัน นี่ก็ไม่ผิดอะไร แต่ตอนนี้ผู้หญิงหลายคนมีความคิดผู้หญิงเป็นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ถ้างั้นทำไมถึงไม่รู้จักเปลี่ยนแปลงล่ะ?
หลังจากเสี้ยวหยาล้างจานเก็บกวาดห้องครัวเสร็จ เย่เทียนเฉินก็นอนดูทีวีอยู่บนโซ
