กโลหิต ไม่ว่าจะเป็นการสูญสิ้นพลังพิเศษหรือการสูญสิ้นพลังกายก็เสียแรงไปมาก ตอนนี้ยังต้องมาแสดงเคล็ดวิชาพลังพิเศษให้เสี้ยวหยาดูอีก รู้สึกหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ ไปนานแล้ว ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“นายหิวแล้วเหรอ ถ้างั้นฉันจะไปต้มบะหมี่ให้หน่อยแล้วกัน ถึงจะทำได้ไม่อร่อยมาก แต่ก็ทำให้ท้องอิ่มได้!” เสี้ยวหยายืนขึ้นแล้วพูดด้วยความอ่อนโยน
“อืม ใส่พริกเยอะๆ หน่อย ฉันจะออกไปจัดการข้างนอกสักครู่!” เย่เทียนเฉินพยักหน้า ได้อยู่ด้วยกันกับเสี้ยวหยาทำให้เขามีความรู้สึกถึงครอบครัว ความรู้สึกเช่นนี้เย่เทียนเฉินหวงแหนมาก ไม่ว่าใครที่มาทำร้าย เขาก็จะฆ่าคนนั้น นี่เป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว
สิ่งที่โชคดีที่สุดในชีวิตของคนเราก็คือ การได้อยู่ด้วยกันกับคนที่ตนรัก ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นยันพระอาทิตย์ตก เดินดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน ข้ามผ่านประสบการณ์ชีวิตไปด้วยกัน ค่อยๆ แก่ตัว แก่จนไปไหนไม่ได้ กระทั่งอยู่ด้วยกันในช่วงสุดท้ายของชีวิต ความโชคดีแบบนี้เป็นสิ่งที่คนมากมายไม่อาจสัมผัสได้ชั่วชีวิต
เสี้ยวหยาเดินเข้าไปในครัวเพื่อไปทำอาหารเย็น ส่วนเย่เทียนเฉินก็ไม่ได้เสียเวลาไปอีก เดินออกไปนอกคฤหาสน์ เดินมาข้างสระว่ายน้ำด้านหลังคฤหาสน์อีกครั้ง ท่าทางเคร่งเครียดและหนักแน่น กระบี่ไท่อา กระบี่อวี๋ฉาง ทั้งสองเล่มนี้เป็นหนึ่งในอาวุธบรรพกาลทั้งสิบ กำลังสั่นสะท้านไม่หยุด หมอกโลหิตยังยืนอยู่บนพื้น ศีรษะของเขาถูกก
