มือนจะได้รับบาดเจ็บหนัก ในใจของเสี้ยวหยามีความกังวลและร้อนใจ อาจจะตกใจจนเป็นลมไปนานแล้ว บางครั้งพลังแห่งความรักก็มหัศจรรย์ ทำให้คนเราคิดไม่ตก ในตอนที่รู้ว่าอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตมีอันตราย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องน่าหวาดกลัวขนาดไหนหรือเป็นเรื่องที่ไม่กล้าทำขนาดไหน ตอนนั้นก็กลายเป็นเรื่องไม่สำคัญแล้ว ขอเพียงอีกครึ่งของตนอยู่ถึงจะสำคัญที่สุด
“เทียนเฉิน นายไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสี้ยวหยาประคองเย่เทียนเฉินแล้วถามด้วยความเคร่งเครียด
“ไม่เป็นไร พวกเราเข้าไปในห้องก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ!” เย่เทียนเฉินมองเสี้ยวหยา เขารู้ว่าเสี้ยวหยาหวาดกลัวมาก กำลังสั่นไปทั้งร่าง สีหน้าก็ขาวซีด หากไม่ใช่ว่าเป็นห่วงตน เกรงว่าคงจะตกใจจนเป็นลมไปแล้ว ดังนั้นเขาคิดว่าจำเป็นต้องบอกบางเรื่องกับเสี้ยวหยา
เสี้ยวหยาไม่กล้าแม้แต่จะมองหมอกโลหิตที่ตายไปแล้ว ประคองเย่เทียนเฉินเดินเข้าไปด้านใน เธอร่างกายสั่นเทาไปทั้งร่าง ประคองเย่เทียนเฉินไปนั่งบนโซฟา จากนั้นจึงไปรินน้ำ มีหลายครั้งที่ไม่สามารถรินน้ำได้อย่างแม่นยำ ดูท่าทางคงตกใจไม่น้อย
“เทียนเฉิน…” เสี้ยวหยามองเย่เทียนเฉิน ส่งแก้วน้ำไปให้
เย่เทียนเฉินมองเสี้ยวหยา จากนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นั่งลงเถอะหยาเอ๋อร์ พวกเรารู้จักกันนานขนาดนี้ ฉันคิดว่าเธอยังไม่รู้ว่าฉันทำอะไร วันนี้จึงคิดจะบอกเธอ!”
“อืม!” เสี้ยวหยาเห็นว่าเย่เทียนเฉินจริงจังและเคร่งเครียดขนาดนี้จึงพยักหน้าแล้วนั่งลง
