ที่มาลอบโจมตีพวกนี้ให้หมดเป็นไง!” ท่านผู้นำเอ่ยปากพูด
“ช่างเถอะ พวกทารกเฮยเมี่ยนพวกนี้ยุ่งมาก ผมจัดการเองได้!” เย่เทียนเฉินยักไหล่แล้วพูดขึ้น
“ทารกดำ?” ท่านผู้นำอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามด้วยท่าทางชะงักไป
“ท่านผู้นำ เป็นเฮยเมี่ยนครับ ไอ้หนูเย่เทียนเฉินนี่ตั้งฉายาให้ว่าทารกดำ…เฮยเมี่ยนโกรธจนจะระเบิดอยู่แล้ว!” ชางหลางพูดขึ้นพลางมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างจนใจ
“ฮ่าๆ เฮยเมี่ยนก็ดำมากจริงๆ ถ้าไม่ดูให้ดีก็มองไม่ออกเลยว่าเขาเป็นคนผิวเหลือง คิดว่าเป็นคนที่มาจากแอฟริกา ทารกดำ ฉายานี้เหมาะมาก!” ท่านผู้นำอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้ม
ในตอนนี้ชางหลางแทบทรุด เขารู้สึกเศร้าใจแทนเฮยเมี่ยน ต้องพูดว่าฉายานี้ที่เย่เทียนเฉินตั้งให้เขาเมื่อก่อนค่อยๆ ถูกใครหลายคนเรียกขานแล้ว ในใจของเขาจะต้องไม่พอใจมากแน่ ตอนนี้กระทั่งท่านผู้นำก็ยังพูดแบบนี้ เหมาะสมมาก เกรงว่าเขาเฮยเมี่ยนจะไม่อาจหลุดพ้นจากฉายา “ทารกดำ” นี้ไปได้ชั่วชีวิต นั่นเป็นเรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว
“เห็นหรือเปล่า ผมตาแหลมมาก ท่านผู้นำก็ตาแหลมเหมือนกันกับผมเลย พวกเราคิดเหมือนกัน!” เย่เทียนเฉินหัวเราะแล้วพูดขึ้น
“เอาล่ะ พวกเธอออกไปก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องต้องจัดการ” ท่านผู้นำพูดด้วยรอยยิ้ม
เย่เทียนเฉิน ชางหลางและหานเจี๋ยเดินออกไปจากตึกทำงานของท่านผู้นำ ด้านนอกมีรถทหารรออยู่สองคันแล้ว เพิ่งจะเดินออกมา เฮยเมี่ยนก็เดินเข้ามาหา ในตอนที่เห็นเย่เทียนเฉิน เฮยเมี
