วันทยาหัตถ์ให้ผู้นำสูงสุดด้วยความเคารพ จากนั้นจึงยืนอยู่ด้านข้าง ผู้นำสูงสุดยุ่งมาก ไม่สามารถจัดการเรื่องของพวกเย่เทียนเฉินในครั้งนี้ได้ในทันทีที่เข้ามา จำเป็นต้องรอก่อน
“มาๆๆ ไม่ต้องเกรงใจ ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ทำเหมือนกลับมาบ้านของตัวเองแล้วกัน ตามสบายๆ” เย่เทียนเฉินหัวเราะ ในตอนที่พูดคำนี้ก็เดินไปรินน้ำด้านข้างด้วยตัวเอง หานเจี๋ยและชางหลางที่เห็นก็มีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาจากหน้าผาก ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าหนูนี่ไม่มีสมองหรือไม่มีความคิดกันแน่
เพียงแต่เย่เทียนเฉินไม่สนใจอะไรมาก รินน้ำให้ตนเองเรียบร้อยแล้วแก้วหนึ่ง นั่งลงบนโซฟาด้านข้าง เสพสุขอย่างสบายอารมณ์ ชางหลางและหานเจี๋ยต่างเป็นทหาร มีกฎระเบียบเข้มงวด ต่อให้ได้รับสัญญาจากท่านผู้นำแล้วว่าให้ตามสบายได้ก็ไม่กล้าทำตัวเหมือนเย่เทียนเฉิน
หนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว เย่เทียนเฉินที่อยู่บนโซฟาหลับไปแล้ว อีกทั้งยังกรนออกมาด้วย ชางหลางและหานเจี๋ยรู้สึกเอือมระอามาก ในใจคิดว่าเจ้าหมอนี่ทำให้คนอื่นจนใจจริงๆ ในช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าที่รอนี้เย่เทียนเฉินหลับสบายมาก ส่วนชางหลางและหานเจี๋ยกลับยืนตรงตามแบบทหารอย่างจริงจังมาหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว
ก๊อกๆ ๆ !
ด้านนอกห้องทำงานมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลังจากบุคลากรเฉพาะทางตอบรับไปคำหนึ่งก็มีบุคลากรด้านงานออฟฟิศมืออาชีพในสูทสีดำคนหนึ่งถือแฟ้มเอกสารเดินมาเบื้องหน้าโต๊ะทำงานของท่านผู้นำด้วยความเคารพ นำข้อมูลวางไว้
