มือกันเหมือนเป็นคู่รักด้วย ด้านฝีปากไม่มีใครยอมใคร ฝ่ายโน้นประโยคหนึ่งฝ่ายนี้ประโยคหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจางหลานหาจุดที่นำมาแขวะเย่เทียนเฉินเจอแล้ว ทำให้เย่เทียนเฉินอับจนคำพูดและไม่ยอมทน รวมกับที่บนเครื่องค่อนข้างซบเซาเงียบเหงา หยอกล้อสักหน่อยก็ดี
ชางหลางและหานเจี๋ยที่มองอยู่ด้านข้างก็รู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหานเจี๋ยถึงกับเกิดความอิจฉาขึ้นมา ในใจของเธอมองเย่เทียนเฉินในแง่ดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าญาติผู้น้องสามารถทะเลาะกับเย่เทียนเฉินได้และโต้เถียงกันอย่างสนิทสนมแบบนั้น ในใจก็รู้สึกอิจฉาจริงๆ หากคนคนนี้เปลี่ยนเป็นตนจะดีขนาดไหนกัน!
“เครื่องของพวกเราบินไปที่จงหนานไห่ ท่านผู้นำอยู่ที่นั่น ท่านต้องการพบพวกเรา!” ชางหลางเอ่ยปากพูด
“งั้นฉันโดดร่มลงไปแล้วกัน ฉันไม่อยากเจอท่านผู้นำแล้ว ตอนนี้ฉันมีชีวิตในเมืองของตัวเอง ไม่อยากยุ่งเรื่องทางการทหารแล้ว!” จางหลานพูดพลางส่ายหน้า
“นิสัยเสีย แต่ยังไงท่านผู้นำก็ไม่ได้บอกว่าจะพบเธอสักหน่อย เข้าข้างตัวเอง!” เย่เทียนเฉินจงใจมองน้องหบฃลานแล้วพูดขึ้น
จางหลานจ้องเย่เทียนเฉินอย่างดุดันแล้วมองไปที่ชางหลาง พูดขึ้นว่า “เป็นยังไงคะ?”
ชางหลางถูกสองคนนี้ทำเอาไปไม่เป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเย่เทียนเฉินคนนี้ เขาชางหลางเป็นหัวหน้าหน่วยมังกรฟ้า ก่อนหน้านี้ก็เป็นผู้บังคับบัญชาของเย่เทียนเฉิน เป็นคนที่เข้มงวดจริงจังมากคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะไม่เคยยิ้มหรือพ
