ะเล้นใส่เย่เทียนเฉินแล้วหัวเราะเสียงดังอยู่ด้านข้าง ทำให้เย่เทียนเฉินโกรธจนทนไม่ไหว คิดว่าท่านผู้นำไม่เลวเลย ไปรายงานเสียหน่อยก็ได้ อย่างน้อยชายชราคนนี้ก็ยังต้องไว้หน้าบ้าง
เวลาบ่ายโมง เฮลิคอปเตอร์ทางการทหารลำหนึ่งจอดลงที่สนามจอดเฮลิคอปเตอร์ที่พวกผู้นำจงหนานไห่ใช้กัน เย่เทียนเฉิน ชางหลาง หานเจี๋ย และจางหลาน ทั้งสี่ลงมาจากบนเฮลิคอปเตอร์ รถจี๊ปทหารสองคันจอดรออยู่บริเวณที่ว่างแล้ว เมื่อเห็นเฮลิคอปเตอร์ของพวกชางหลางมาถึงก็มีคนขับรถจี๊ปทหารเข้ามา
ชางหลาง เย่เทียนเฉิน หานเจี๋ย ทั้งสามขึ้นไปบนรถจี๊ปทหารคันหนึ่ง ส่วนจางหลานขึ้นไปบนรถอีกคันหนึ่งคนเดียว จางหลานไม่คิดจะไปพบท่านผู้นำจริงๆ เธอลาออกแล้ว ไม่ใช่คนที่อยู่ในวงการทหารของทางการอีก ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะต้องการช่วยหานเจี๋ยญาติผู้พี่ของเธอ จางหลานก็คงไม่ลงมือ เธอล้างมือจากชีวิตที่ต้องตบตีฆ่าฟันแล้ว คิดเพียงจะใช้ชีวิตให้เหมือนผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างสงบสุข ไม่ใช่ผู้หญิงแข็งแกร่งอะไรอีก
“เย่เทียนเฉิน เรื่องนั้นฉันไม่จบกับนายแน่ ฉันจะไปหานาย รอดูเถอะ!” จางหลานนั่งลงบนตำแหน่งที่นั่งข้างคนขับของรถจี๊ปทหาร ชูกำปั้นขาวนวลแล้วพูดกับเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน
“สุดหล่อยินดีต้อนรับสาวแปลกแบบเธอทุกเวลา บ๊ายบาย ฮ่าๆ!” เย่เทียนเฉินหัวเราะแล้วพูดขึ้น
ในตอนที่เย่เทียนเฉินและจางหลานกำลังส่งสายตาเหยียดหยามให้กันอยู่นั้น รถจี๊ปทหารทั้งสองคันก็ขับออกไปจากลานจ
