ินก็แลบลิ้นใส่จางหลาน ท่าทางไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“คิกๆ หลานเอ๋อร์ เธอเป็นอะไรไป ยังไม่นอนหรอ?” หานเจี๋ยเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเพื่อทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วน
จางหลานไม่ได้พูดอะไร เดินไปข้างเตียงเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินรีบตั้งท่าราวกับเตรียมต่อสู้ ผู้หญิงแปลกคนนี้ฝีมือแข็งแกร่งมาก ตอนนี้ตนเองก็ได้รับบาดเจ็บ ไม่ป้องกันไม่ได้ ถูกต่อยจนตาเขียวขึ้นมาคงน่าเศร้าแย่
ไหนเลยจะรู้ว่า จางหลานจะทำท่าทางคล้ายกับว่าฉันขี้เกียจสนใจนายขี้เกียจสู้กับนายแล้วออกมา ที่ทำให้พูดไม่ออกก็คือจางหลานถึงกับดึงผ้าห่มของเย่เทียนเฉินขึ้น เย่เทียนเฉินรีบปิดบังด้านล่างเอาไว้โดยไม่รู้ตัว ในใจก็คิดว่า ผู้หญิงแปลกคนนี้จะห้าวหาญเกินไปหรือเปล่า? หรือโกรธจนทนไม่ไหว คิดจะตอนเขาแล้ว? เรื่องนี้จะมากเกินไปแล้ว!
“ปิดอะไรของนาย นายคิดว่าใครอยากดูนายกัน?” จางหลานมองเย่เทียนเฉินอย่างเหยียดหยามแล้วพูดขึ้น
“ฉันกลัวว่ามันใหญ่เกินไปจนทำให้พวกเธอตกใจน่ะสิ!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่พอใจ
ตอนนี้เองจางหลานก็ไปอยู่บนเตียงเย่เทียนเฉินและหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา ถึงแม้นิสัยของจางหลานจะไม่ค่อยสนใจอะไรแต่ก็ยังหน้าแดง จ้องเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน นำของในมือซ่อนเอาไว้ด้านหลังและรีบเดินจากไป
ถึงแม้การเคลื่อนไหวของจางหลานจะเร็วมากแต่เย่เทียนเฉินกับหานเจี๋ยก็เห็นของของจางหลานในสมองของเย่เทียนเฉินปรากฎคำว่า “เสื้อใน” ขึ้นมาในสมองของหานเจี๋ยปรากฎคำว่า “คอร์เซ
