ต” ขึ้นมา
จะอย่างไรเย่เทียนเฉินและหานเจี๋ยก็คิดไม่ถึงว่าที่จางหลานกลับมาไม่ใช่เพราะโกรธจนทนไม่ไหว ต้องการมาลงมือสู้กับเย่เทียนเฉินอีกครั้ง แต่เป็นเพราะในระหว่างที่ต่อสู้เมื่อสักครู่นี้ เสื้อชั้นในของจางหลานคลายออกจนตกอยู่บนเตียงเย่เทียนเฉิน หลังจากที่กลับมาถึงห้องแล้วจางหลานจึงเพิ่งจะรู้ตัว ไม่พบเสื้อชั้นในที่ติดตัวของตนแล้ว เมื่อคิดดูก็มั่นใจว่าจะต้องตกอยู่ในห้องของเย่เทียนเฉินแน่นอน คิดไปว่าไม่อาจให้เจ้าหมอนี่เห็นได้ จะอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็มีความคิดเจ้าเล่ห์ ดังนั้นจางหลานจึงรีบกลับมานำเสื้อชั้นในของตัวเองกลับไป
จางหลานเดินออกไปด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ หานเจี๋ยก็ใบหน้าแดงก่ำ จะอย่างไรหากมีเสื้อผ้าชั้นในที่ติดตัวของผู้หญิงปรากฏต่อหน้าผู้ชาย ถึงแม้จะไม่ใช่ของตน แต่ผู้หญิงธรรมดาก็จะต้องหน้าแดง ส่วนเย่เทียนเฉินก็รู้สึกหดหู่มาก โชคดีที่ที่นี่มีแค่ชางหลาง หลัวเหว่ยเคอและหานเจี๋ยสามคน ล้วนเป็นคนกันเองและรู้เรื่องเขาและจางหลานดี มิฉะนั้นหากฉากนี้ปรากฏขึ้น ไม่แน่ว่าจะถูกพูดไปแบบไหน ไม่แน่อาจจะมีคนพูดไปว่า ตนกับจางหลานทำศึกเนื้อแนบเนื้อกันยามค่ำคืน สุดท้ายจางหลานจึงทำเสื้อชั้นในของตนหายไว้บนเตียงเขาและกลับมาเอาไป
“พี่คะ พี่ยังไม่ไปอีก เจ้าหมาป่าตัวนี้บ้ากาม เดี๋ยวจะเสียตัว!” จางหลานยืนอยู่ตรงประตู หันมามองหานเจี๋ยแล้วพูดขึ้น
“ฉัน…” เย่เทียนเฉินเพิ่งจะเอ่ยปากว่า ตนยังไม่ได้ทำอะไรจางหลานก็พูดว่าตน
