ลืมไม่ลง
“อา!”
วินาทีต่อมาเป็นเสียงร้องของเย่เทียนเฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะผลักจางหลานออกอย่างฉับพลัน เนื่องจากเขารู้สึกว่าริมฝีปากของตนถูกกัด อดไม่ได้ที่จะลูบเบาๆ พบว่ามีรอยเลือดอยู่ เขารู้สึกหดหู่ไปทั้งร่าง มองไปยังจางหลานอย่างจนใจแล้วพูดว่า
“เธอเกิดปีหมารึไง?”
จางหลานในตอนนี้อายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ใช้ดวงตาอันงดงามจ้องเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน เม้มปากเล็กๆ อันเซ็กซี่ ขบริมฝีปากเล็กน้อย ส่วนริมฝีปากล่างยื่นออก พูดออกมาว่า
“ฉัน…ฉันไม่จบกับนายแน่!”
“เธอไม่จบกับฉัน ฉันก็ไม่จบกับเธอ เธอคิดจะมาลอบโจมตีฉันก่อนนะ ถ้าไม่ใช่เพราะความตื่นตัวของฉัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะถูกเธอทรมานจนมีสภาพแบบไหนแล้ว ฉันแค่ทำตามคำเดิมพันของเรา เธอคิดจะโกงเหรอ?”
เพี๊ยะๆ! มือของจางหลานหนักมาก อายุน้อยขนาดนี้ก็กลายเป็นหัวหน้าหน่วยสวาทหญิงแล้ว ฝีมือไม่ใช่แค่การโอ้อวด หมัดขาวนวลซัดไปที่เย่เทียนเฉินโดยตรง เย่เทียนเฉินเองก็ไม่กล้าลำพองใจ ในตอนที่ผู้หญิงแปลกคนนี้บ้าขึ้นมา ร้ายกาจมากจริงๆ
ตู้มๆๆ!
เย่เทียนเฉินและจางหลานแสดงภาพประหลาดๆ ออกมาอีกแล้ว ทั้งสองต่อสู้กันอยู่บนเตียงของเย่เทียนเฉิน ฝ่ายนี้หมัดหนึ่งฝ่ายโน้นหมัดหนึ่ง ฝ่ายนี้เตะครั้งหนึ่งฝ่ายโน้นเตะครั้งหนึ่ง ไม่ยอมลงให้กัน
แน่นอนว่าจางหลานย่อมรู้จักแยกแยะ เธอรู้ว่าเย่เทียนเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงไม่ได้ลงมือเต็มที่ เพียงแค่คิดจะสั่งสอนเจ้าหมอนี่สักหน่อยก็เท่านั้น ส่วนเย่เทียน
